Frankrijk rouwt om verdronken zeiler

PARIJS, 16 JUNI. Frankrijk als zeevarende natie heeft, ondanks de heftigheid van het voetballen, een paar dagen vrijgemaakt om te rouwen voor Eric Tabarly, de wereldzeiler die vrijdagavond in de golven ten zuiden van Wales verdween, nadat hij van zijn dierbare schip Pen Duick was gevallen. Hem wacht de laatste marine-eer in de haven van Brest.

Het was nationaal nieuws, niet voor de sportrubrieken, maar voor de voorpagina's. Vanaf vrijdagavond laat was Frankrijk geschokt door het nieuws dat de 66-jarige zeiler in het water was gevallen en dat noch zijn vierkoppige bemanning noch de Britse kustwacht een spoor van hem konden vinden. In de loop van het weekeinde werd het zoeken opgegeven. Gisteren hadden de meeste kranten twee tot zes pagina's extra aan hem gewijd. Gisteravond stelde de nationale radiozender France Inter telefoonnummers open om burgers de gelegenheid te geven hun herinneringen en hun verslagenheid onder woorden te brengen.

In 1964 voer hij in zijn eentje in 27 dagen met Pen Duick II van Plymouth naar Newport. In 1965 won hij de Week van La Rochelle, in '69 kwam hij als eerste aan in de solo-wedstrijd San Francisco-Tokio met Pen Duick V en in '72 won hij Los Angeles-Tahiti. Na 1985, toen hij bij de Franse marine met pensioen was gegaan, ging Tabarly verder op zijn tocht over de wereldzeeën, alleen en met bemanningen.

Nu herdenkt Frankrijk 'de gestorven held', 'de grootste Franse zeeman', 'een vader, een meester, een gids'. Een man die zijn hele leven heeft gedroomd van riskante tochten die geen enkel doel dienden, wordt moeiteloos opgenomen in het college der onsterfelijken van de natie. Zeezeiler, politicus en lid van de Académie Française, Jean-François Deniau, vroeg om een nationale begrafenis. De familie stelde er geen prijs op. De marine zal niettemin in de haven van Brest een complete herdenkings-ceremonie uitvoeren - Tabarly hield van Bretagne, waar hij zich vijftien jaar geleden in Bénodet vestigde “in een door hem zelf steen voor steen opgebouwde” traditionele boerenhoeve.

In eerbied en verdriet onthult een natie diepere gevoelens. Is het de verstedelijkte Fransman in de file, die vandaag heimwee heeft naar eenzame heldendaden, naar het veroveren van de onbekende verten die zijn vader al niet meer kon verrichten? Diepzeeduikers, Himalaya-beklimmers, woestijntrekkers en solozeilers spreken tot Frankrijks verbeelding. Meer dan welke teamsport. Helden-alleen stijgen uit boven de sport. Dat zijn pas Fransen.

    • Marc Chavannes