Kroaten doven Caraïbisch vreugdevuur

LENS, 15 JUNI. Leuke jongens zijn die Jamaicanen. Lachend, dansend en zingend komen ze het veld op. Ze kunnen ook leuk voetballen, alsof ze zo van het witte strand zijn geplukt. Stralend en trots swingen ze in hun groen-zwart-gouden tenue en op hun fraaie gekleurde schoenen over het mooie gras. Ze hebben plezier in het voetballen. Ze zijn blij dat ze mogen meedoen aan het wereldkampioenschap van de grote voetballers in Frankijk. Een paar wedstrijden slechts. Maar genoeg om de tijd van hun leven te hebben.

Even verkeerden ze gisteravond in de waan dat ze van de Kroaten zouden winnen. Net voor de rust kopte Bobby Earle, bekend van de Engelse club Wimbledon, de bal uit een hoge voorzet in het Kroatische doel. Zomaar ineens was het 1-1 geworden. Als een bliksem bij een stralend blauwe hemel was het plotseling feest. Op de tribunes sprongen de Jamaicanen op, ze begonnen te dansen en te zingen. Meisjes showden hun benen, buiken en borsten. Jongens en mannen staken dikke joints op, inhaleerden met volle teugen en bliezen grote wolken rook uit alsof ze de mooiste nacht van hun leven tegemoet gingen.

De pauze kon niet lang genoeg duren. Ruim een kwartier heerste in het stadion van Lens een weldadige sfeer. Jamaicaanse vlaggen met de beeltenis van Bob Marley, eens reggae-vertolker annex amateurvoetballer, werden uitgerold. Wat kon de Jamaicanen deze avond nog gebeuren? Op de perstribune lachte John Barnes, de beste voetballer die het eiland heeft voortgebracht. Deze prachtige voetballer, die voor Liverpool en het Engelse elftal uitkwam, schudde zijn hoofd. “Dit feest is het mooiste wat Jamaica hier beleeft, maar het duurt helaas niet lang”, schaterde Barnes en hij gooide er een lekkere heupbeweging uit.

Acht minuten na rust was het Jamaicaanse vreugdevuur gedoofd. De Kroaat Prosinecki zette met een fantastische actie de Jamaicaanse verdediging op het verkeerde been, gaf de bal voor en zag hem tot zijn blijdschap hoog in het doel verdwijnen: 2-1. En toen Suker twintig minuten later via een been van de Jamaicaan Gardener doelman Barrett weer passeerde (3-1), werd het heel erg stil op de Jamaicaanse tribunes. De Kroaten die in de eerste helft slechts eenmaal (Stanic) scoorden, verzuimden vervolgens het gigantische verschil in techniek en combinatievermogen in nog grotere cijfers uit te drukken. Maar goed ook, het was al erg genoeg dat het Jamaicaanse feest zo kort duurde.

Kort voor het einde gloorde in de Jamaicaanse hoofden even hoop op een feestelijk slot. Acht minuten voor tijd mocht Walter Boyd invallen bij de Reggae Boyz, zoals ze zich noemen. Boyd, de populairste voetballer van Jamaica. Een lichtvoetige aanvaller op rode Puma's. Waarom hij dan niet eerder mocht spelen van de Braziliaanse coach René Simoes? Omdat hij ook de lastigste voetballer van Jamaica is. Hij mag blij zijn dat hij tot de selectie behoort. Pas twee weken geleden riep Simoes hem op, na vijf maanden verbanning.

Boyd mag dan een goede voetballer zijn, erg nauw met de regels en afspraken neemt hij het niet. Hij traint liever niet en als hij wel op de training verschijnt is hij te laat. De aanvaller van Arnett Gardens rijdt liever op zijn motor door de straten van Kingston, tot ergernis van zijn trainer zelfs zonder helm. Meisjes neemt hij mee naar de training en hij vertrekt na de training met andere meisjes. Soms is hij dagenlang spoorloos.

In januari van dit jaar gooide Simoes hem uit de nationale ploeg. Boyd probeerde Braziliaan nog om te praten, maar Simoes kende geen pardon. Boyd haalde zijn gram in een radio-interview, waar hij werd ondervraagd door zijn broer Audley. “Simoes denkt dat hij God is en denkt dat hij mij kan vertellen hoe ik moet leven”, zei Walter. “Ik ben geen slechte jongen. Ik moet alleen wennen aan de discipline van Simoes. Geef mij de tijd en we zullen elkaar begrijpen.”

Jamaica stond in vuur en vlam. Op 26 mei, aan de vooravond van de trip van de selectie naar de Verenigde Staten, gingen voetbalsupporters de straten van Kingston op en scandeerden: Put Boyd in the team en We want Walter. En wat deed Boyd? Hij kwam de volgende dag naar het vliegveld, kocht een vliegticket voor het toestel met de Jamaicaanse selectie en nam tijdens de reis plaats naast de coach. Hij praatte en praatte, maar de coach liet zich niet ompraten. Teleurgesteld stond Boyd op en mengde zich tussen meereizende supporters. Hij deelde handtekeningen uit en huilde dikke tranen.

De tranen van Boyd werden Simoes te veel, verklaarde de coach later. Toen de Braziliaan dat zag, besloot hij Boyd een herkansing te geven. 's Avonds schreef hij een stemming onder de spelers uit. Vijftien stemden vóór terugkeer van Boyd, zeven tegen. Een week later zette Simoes hem alsnog op de definitieve spelerslijst voor het WK. Dat is het bijzondere, maar officieuze verhaal. Jamaicaanse journalisten vertellen dat Simoes is gezwicht onder de druk van de media en zelfs van de politiek. Boyd ontkent dat hij gehuild heeft. Simoes kon gewoon niet onder hem uit, beweert de 26-jarige voetballer, bijgenaamd Blacka.

Boyd kreeg gisteravond van Simoes slechts acht minuten om iets aan de achterstand tegen Kroatië te doen. Te weinig natuurlijk om de teleurstelling bij de Jamaicanen weg te nemen. Terneergeslagen verliet hij met zijn vrienden het veld. Ze waren zo onder de indruk van het verlies dat ze vergaten afscheid te nemen van hun fantastische supporters. Die dansten en zongen al lang niet meer. Het feest was kort maar hevig geweest.

    • Guus van Holland