Kips

Soms denk ik opeens aan de reclame voor Kips leverworst, op de televisie, nog in zwart-wit, in de jaren '70.

Hier is hoe ik het mij herinner: je zag een kind, of misschien waren het er een paar, bezig met het speciale uitgelaten huppelen dat kinderen soms vertonen: een grote pas met een kleintje er achteraan, eerst op het ene been en dan op het andere; dat huppelen gebeurde onder het zingen van een onvergetelijke, geniale tekst, het absolute hoogtepunt van de Nederlandse reclamekunst: 'Liever Kips leverworst dan gewone leverworst' (b c d ddd / c aag g fis g).

Het huppelen is een essentieel bestanddeel, maar het echte wonder blijft toch de tekst; vooral die vergelijking met gewone leverworst - zo natuurlijk, zo helemaal niet provinciaal of gekunsteld: je voelde meteen dat kinderen in echt Hollandse huishoudens spontaan met dit lied op de lippen door de kamer dansten wanneer de leverworst op tafel kwam.

Later ontstond bij ons thuis het Kips gezelschapsspel; de opgave was het bedenken van een scenario waarin de sleutelwoorden op een natuurlijke en toevallige manier ter sprake moesten komen.

'Laatst lunchte ik bij Annie, en ik dacht al: hee, wat is dit, dat kan geen gewone leverworst zijn...'

'Ik geef het ze elke dag op hun brood. Nee, geen gewone natuurlijk...'

'O, maar dan begrijp ik het al; dan was het gewone leverworst, dat moet je ook nooit gebruiken; bij mij komt het niet in huis...'

'Heb je dat nooit eerder gezien? Dat doen ze altijd voor het eten, als je tenminste niet te bekrompen bent met wat je ze voorzet. Nee, voor gewone doen ze het niet...'

'Toen ze daar zo op het erepodium stond dacht ik nog: met gewone leverworst zou ze het nooit gehaald hebben...'

'En toen kwamen we aan de kant van de weg te staan; geen wonder, het gaat nu eenmaal niet met gewone leverworst...'

'Waar die bergen van gemaakt zijn? Zie je dat niet? Nee, geen gewone, dat weet ik wel zeker...'

'Hij bleef even versuft zitten, maar toen stond hij weer op. Zo zie je: met gewone leverworst had hij het niet na kunnen vertellen...'

O, de schrikbarende verarming van het moderne leven. Al in geen decennia heb ik de Kipsreclame meer gezien. Bestaat de firma nog? Je hoort er nooit meer over. Maar zelf hef ik nog wel eens uit volle borst het Kipslied aan en dan huppel ik door de gang. Vooral kinderen zijn altijd meteen enthousiast.