Opinie

    • Youp van ’t Hek

Fax aan Fanny Blankers-Koen

Lieve mevrouw Blankers-Koen

Er gebeurde iets bijzonders op eerste pinksterdag. Ik was onderweg naar de prachtfinale van het Wereldkampioenschap Hockey voor dames in Utrecht en had zoals gewoonlijk Radio 1 op staan. Ik hoorde een interview met u omdat het dit jaar vijftig jaar geleden is dat u als vliegende huisvrouw vier gouden medailles tijdens de Olympische Spelen in Londen won. Het was een portret dat mij in hoge mate ontroerde. Waarom? Door uw onthutsende nuchterheid, uw heerlijke manier van vertellen en de prachtanekdote over de wijze waarop uw man u ompraatte om niet naar huis af te reizen. U wilde weg omdat u zo verschrikkelijk naar uw kinderen verlangde. Tot tranen toe.

Drie uur later slenterde ik eenzaam door het promodorp van de Koninklijke Nederlandse Hockey Bond en zelden zag je het moderne topsportleven beter geïllustreerd dan daar. Wat een poespas. Door mijn hoofd zweefden Arenabeelden: business seats, skyboxen, vip-ruimtes en andere afwerkplaatsen voor de rijk geworden Nederlanders. Ondertussen hoorde ik uw stem. De manier waarop u vertelde dat er geen Olympisch Dorp was, maar dat u met alle atletes was ondergebracht in een college - op een slaapzaal uiteraard - deed mij zacht glimlachen. Ik werd ondertussen verblind door transfersommen van rond de 35 miljoen, salarissen van vijf à zes miljoen netto en sponsorcontracten van honderden miljoenen. U vertelde over de fiets die u kreeg en waarom u er zo blij mee was. Omdat u altijd op de fiets van uw man naar de training moest. Met een kind voor- en een kind achterop.

Waarom ik u schrijf? Omdat ik onderweg ben naar de WK-wedstrijd Nederland-België in Saint-Denis, en daar zal ik middenin de oorlog Nike-Adidas verzeild raken. Ik ben bang dat ik vier weken aan niemand anders dan aan u zal denken. Ik moest dat bij de hockeysters al. Omdat zij ook nog steeds voor twee keer niks een aantal jaren trainen en beulen. Op de een of andere manier maakt dat sport veel leuker. Strijden om de eer! Is toch anders dan kijken naar jongens die in eerste instantie een probleem maakten van een kampioenspremie van 140.000 gulden. Ik ga een week of wat dwalen door het circus dat WK heet en ik moet toegeven dat ik er zin in heb. Ik ben nou eenmaal een bobosmuller, verkeer graag in de schaduw van de stadions en weet nu al dat ik fluitend richting het zuiden zal toeren. Ik hou van het spelletje, de competitie, de schandaaltjes, de pingels, de kaarten, de blunders, de gouden doelpunten, de gejatte strafschoppen, de mazzelgoals en de weggestuurde spelers. Vier weken dompel ik me onder, maar weet toch dat ik heel vaak aan u zal moeten denken.

En nou heb ik een vraag aan u: als Nederland ver komt en er is weer een of andere kukel die vindt dat er een ratelend motivatiebandje moet worden afgedraaid, ofwel dat er een of andere Ted Troost of weet ik veel welke goeroe moet komen praten, wilt u dan voor een keer komen? En wilt u dan hetzelfde verhaal afsteken dat u op eerste pinksterdag op de radio hield? Dat heerlijke nuchtere, lieve, leuke en prachtige relaas over eer en trots. Volgens mij bent u de enige die de miljonairs aan de bak krijgt. En volgens mij doet u het voor de reiskosten en een entreebewijs. Dat zal wel even schrikken zijn in die Mastercardwereld, maar laten ze zich maar even lekker generen. Schamen is gezond. Wilt u dat echt doen? Dan durf ik namelijk met een goed gevoel de péage op en zal ik het vast tegen Guus zeggen.

En verder wil ik u vragen of u al uw verhalen en anekdotes nog een keer wilt opschrijven en er een prachtig boek van wilt maken? Ik zal het lezen, verslinden, aan al mijn vrienden en kinderen cadeau doen en er elke dag uit voorlezen. Dank voor het prachtportret en ik hoop dat u geniet van een fantastische WK en ik hoop dat we u nodig hebben. Dan worden we namelijk zeker kampioen! Met diep respect en hoogachting

P.S. Ik pas wel op de poezen.

    • Youp van ’t Hek