Deense reus Schmeichel bezweert gevaar van Saoedi's

LENS, 13 JUNI. De tijden dat de Denen een van de beste teams van Europa konden opstellen, zijn al lang voorbij. Bijna niets van het tegenwoordige elftal doet nog denken aan de glorieuze periode van de jaren tachtig en begin jaren negentig. Slechts de aanwezigheid van de talentvolle broers Michael (33) en Brian Laudrup (29) en van doelman Peter Schmeichel (34) roept herinneringen op aan de tijd dat iedereen met ontzag sprak over Danish Dynamite. Dit drietal vormt dan ook de kern van de Deense selectie die voor het eerst sinds 1986 weer mag deelnemen aan het wereldkampioenschap.

Gisteravond schudden de nieuwe Denen in hun eerste WK-wedstrijd in Lens de altijd lastige jongens uit Saoedi-Arabië van zich af (1-0). Het enige doelpunt werd halverwege de tweede helft met het hoofd gemaakt door de centrale verdediger Marc Rieper. De Denen verlieten juichend en met hun vuisten gebald het veld. Ze hadden dan ook een zware krachtsinspanning moeten leveren om zich de dartele en altijd klittende Saoedi's van het lijf te houden. In de tumultueuze slotfase, waarin de Arabieren zich als glibberige slangen langs de Deense verdedigers slingerden, hadden ze over geluk niet te klagen. Schmeichel was de enige die zich niet liet gek maken door het vijandelijke wanhoopsoffensief.

De gelukkige overwinning kan voor het Deense elftal zelfs plaatsing voor de tweede ronde tot gevolg hebben. Met enig geluk houden ze stand tegen Zuid-Afrika en dan hoeven ze niet van Frankrijk te winnen. Dat zou een enorme meevaller zijn voor de selectie van bondscoach Bo Johansson. Tijdens het Europese kampioenschap van 1996, waar de Denen hun titel van 1992 verdedigden, verloren ze in de eerste ronde alle wedstrijden. Maar meer dan de tweede ronde lijkt in Frankrijk niet in het verschiet te liggen.

De acties van Brian Laudrup zijn een lust voor het oog, maar worden met de jaren spaarzamer en minder effectiever. Broer Michael loopt er bij als een nestor, een beetje pratend, een beetje wijzend en een beetje met de bal spelend. Verder is er niets waar de duizenden Denen zich over kunnen opwinden. Maar ze doen het toch, al die mannen en vrouwen van het roodwitte supportersleger. Ze springen op wanneer de kleine Thomas Helveg aan de bal is in de hoop dat hij iets bijzonders doet. En het moet gezegd: soms deed de middenvelder iets waaruit geconcludeerd kan worden waarom AC Milan hem van Udinese heeft gekocht. Helvegs spel mag dan voor moderne Deense begrippen van hoog niveau zijn, uitzonderlijk goed is hij toch echt niet. Maar Milan schijnt zich te verheugen op zijn komst.

In de eerste helft leken de Denen gemakkelijk over de Saoedi's heen te lopen. Ze trokken ambitieus ten aanval, mede door toedoen van Brian Laudrup. Op een paar kansjes na was er echter weinig voor doelman Al Deayea om zich zorgen over te maken. Zijn ploeggenoten speelden alsof ze zich in een vreemde omgeving bevonden. Wereldvreemd keken ze om zich heen en zochten ze naar de bal die maar niet hun kant wilde uitrollen.

Misschien was het snerpende koude wind die door het naargeestige Franse noorden blies. Misschien was het de lage temperatuur die hun lichaam en geest in verwarring bracht. Had hun coach Carlos Alberto Parreira, de man die Braziliaan in 1994 naar de wereldtitel loodste, vooraf al niet gewezen op het nadelige koude weer?

Dat was wel wat anders dan de hete Amerikaanse zomer van 1994. Toen verrasten de Saoedi's in de eerste ronde de Belgen met 1-0 en de Marokkanen met 2-1. Ze hadden zelfs bijna Oranje te grazen genomen. Ze verloren slechts met 2-1 van Nederland en mochten als beloning door naar de tweede ronde. Daar wachtte uitschakeling door de Zweden. Maar de wereld had genoten van de balvaardige mannen met hun sprookjesachtige namen uit het land van de machtige sjeiken en mooie sterrenhemels. Zouden ze onder leiding van de Braziliaan Parreira in Frankrijk weer gaan schitteren?

Vooralsnog niet dus. Pas in de tweede helft van de wedstrijd tegen de Denen was er even die magic touch, slow and easy, met heel veel gevoel in de voeten. Maar het wonder geschiedde niet. Het doelpunt van Rieper zette de Saoedi's aan tot een slotoffensief. De Denen waanden zich al de winnaars toen Saeed Owairan, Ibrahum Al Sharani en Hussain Sulimani - of hoe ze ook mogen heten - zich als door een toverstaf beroerd naar het Deense doel soleerden. Maar Schmeichel stond daar als een reus en bezwoer met zijn grote handen het dreigende gevaar der Saoedi's.