Rick Moody

Rick Moody: Purple America. Little, Brown and Company, 298 blz. ƒ 36,55

'Whosoever knows the folds and complexities of his own mother's body, he shall never die', zo opent Purple America, de nieuwe roman van Rick Moody. Wat dan volgt, is een gedetailleerde beschrijving van een man die zijn zwaar invalide moeder in bad doet, haar wast, afdroogt en aankleedt, haar weer in haar rolstoel zet, naar de keuken rijdt en twee biertjes uit de ijskast pakt. Dit alles in één enkele zin, die zich uitstrekt over meer dan vier pagina's, en beurtelings lyrisch, teder en buitengewoon grappig is. Er zijn niet veel schrijvers die dergelijke acrobatische toeren kunnen uithalen zonder plat op hun gezicht te gaan, maar Moody is er één van.

De man in de badscène is Hex Raitliffe, middelbare loser, stotteraar en alcoholist (hoe meer hij drinkt, hoe minder hij stottert). Hex is teruggekeerd naar het riante familiehuis in Connecticut om tot de ontdekking te komen dat Louis, de tweede echtgenoot van zijn moeder Billie, er vandoor is. Wanneer Billie Hex dan vraagt haar te helpen een einde aan haar leven te maken, reageert hij door haar op sleeptouw te nemen naar een hamburgerrestaurant. Daar komt Hex een oude vlam tegen, hoort hij dat Louis betrokken is bij een lekkage in de plaatselijk kernenergiecentrale, en vervolgens escaleert de situatie in een vlot tempo. Moody's vorige roman, The Ice Storm, werd onlangs succesvol verfilmd, en het lijkt soms alsof hij bij het schrijven van Purple America ook een film in gedachten had. In nog geen 24 uur ontvouwt zich een zwarte komedie met zulke onmisbare ingrediënten als De Achtervolging, De Dronken Knokpartij, De Seksscène, ja zelfs De Ontploffende Auto. De beste delen van het boek zijn echter onverfilmbaar, zoals de monologue intérieur van diverse personages. Vooral knap weergegeven zijn de gedachten van Billie, door haar zenuwaandoening nog net niet tot plantje gereduceerd, maar daar wel steeds dichter in de buurt komend. Moody is een taalvirtuoos, en dat laat hij graag zien. Maar wie een boek met één enkele zin al de moeite waard weet te maken kan zich dat wel permitteren.

    • Corine Vloet