Niet respectloos

In een land waar de hypocrisie als een dampige, wollen deken over de polders ligt, komt Renate Dorrestein, als laatste in de eindeloze rij van fatsoensrakkers, ons verrassen met een vertoog over de moraal. Alsof we al niet genoeg geestelijke leidsmannen hebben, begint zij met uit te leggen wat Pinksteren eigenlijk inhoudt. Dat zouden we dus kunnen overslaan, ware het niet dat zij ineens een verband ziet met de verloedering en probeert de ondeugende Paul de Leeuw wegens diens 'hufterigheid, respectloosheid en onbeschoftheid' medeschuldig te maken aan alle 'zinloos geweld'.

Natuurlijk kan Paul de Leeuw onhebbelijk, onbeschoft, banaal zijn. Als je naar zijn programma gaat, behoor je dat te weten. Maar dat neemt niet weg dat de meeste mensen zich behoorlijk weten te weren, en dat het de windbuilen zijn, de mensen die niets te zeggen hebben, de mensen die interessant willen doen die genadeloos onderuit gaan.

Zoals de gristen die 'gekwetst' was door het woord 'christenhond'. De reactie van Paul was meer dan mild, want ik had de man onmiddellijk gevraagd hoe de kerken eeuwenlang de joden betiteld hebben. Om nog niet te spreken van de homoseksuelen. Dan Jaap de Hoop Scheffer: de man die, zoals we duizendmalen moesten aanhoren, deugden en waarden 'hoog in 't vaandel droeg'. Als deze man zijn eigen woorden serieus neemt, had hij natuurlijk nooit in het programma van Theo van Gogh mogen verschijnen. Waarom doet hij het dan? Heiligt het doel de middelen? Veracht hij zijn eigen kiezers zo dat hij denkt dat zij deze anomalie niet onderkennen? Of is hij alleen maar publiciteitsgeil? Wat de reden ook mag zijn, voor mij is het dan terecht, zeer terecht, meer dan terecht dat hij volkomen voor schut gezet wordt. Dat ik geen liefhebber ben van Van Gogh en dat diens programma niet te vergelijken is met dat van Paul de Leeuw doet dan helemaal niet meer ter zake.

Waar Renate volkomen onredelijk wordt is als zij De Leeuw verwijt ouderen en zieken als een soort last te beschouwen. Want Paul is misschien wel het meest ontroerend, zuiver en sympathiek in de manier waarop hij met deze groepen omgaat en heeft dan een therapeutisch vermogen waarop menig gediplomeerd maatschappelijk werker jaloers kan zijn.

Ten slotte slaan bij Renate wel alle stoppen door als zij Paul de Leeuw medeschuldig acht aan allerlei geweld op straat. Iedere nieuwsuitzending op de tv, om maar niet te spreken van films, documentaires etc, heeft een gehalte aan geweld, waarbij dat van Paul de Leeuw volkomen in het niet valt.

Voor mij mag Paul de Leeuw nog lang zeer rebels blijven!

    • Krimpen A
    • M.J. Steens