Blake Morrison

Blake Morrison: Too True. Granta, 326 blz. ƒ 33,60

Alle literatuur is autobiografisch, zo wordt wel beweerd. Maar sommige literatuur is autobiografischer dan andere. Sinds een paar jaar worden de boekwinkels overspoeld met autobiografisch getinte romans, egodocumenten en anderszins op ware personen en gebeurtenissen geïnspireerde literatuur. Een van de prominentste vertegenwoordigers van deze non-fictie stroming in Groot-Brittannië is Blake Morrison. Morrison vestigde zijn naam met het autobiografische And When Did You Last See Your Father?, en het al even succesvolle As If, een onderzoek naar de geruchtmakende Bulger-moordzaak. Ook in zijn nieuwe boek Too True, een verzameling recente artikelen, essays en verhalen, houdt hij zich weer bezig met de scheidslijn tussen fictie en werkelijkheid.

In het titelessay dat fungeert als introductie op de bundel doet Morrison een aantal zeer interessante uitspraken over deze onverzadigbare honger naar 'echtheid', die gelijk op lijkt te gaan met de toenemende populariteit van reality tv, talkshows en 'mockumentaries'. Morrison probeert verschillende verklaringen te vinden voor deze ontwikkeling, variërend van postmodernisme-moeheid tot aan de voyeuristische genoegens van 'privacy for public consumption'. Verder stelt hij dat het heden ten dage lucratiever is voor schrijvers om hun boek te presenteren als een autobiografie dan als een roman over hetzelfde onderwerp, en dat deze situatie ten dele gecreëerd is door de schrijvers zelf. Morrison zelf claimt dat hij fictie en non-fictie tamelijk rekbare begrippen vindt, de weergave van de werkelijkheid vereist immers ook een constructie, en waar het werkelijk om draait is een goed verhaal en 'narrative skill'. Wel erkent hij dat vorm in het algemeen minder belangrijk is bij non-fictie, en dat een al te literaire schrijfstijl zelfs als ongepast wordt ervaren bij bepaalde onderwerpen. Dit laatste blijkt bij de overige stukken in deze bundel: Morrisons artikelen, veelal over typisch Engelse onderwerpen, zijn zeker interessant, maar als artikelen, dus tijdgebonden en zonder duidelijke literaire meerwaarde.

    • Corine Vloet