Beschavingsvernis

Het artikel van Renate Dorrestein over Paul de Leeuw was mij uit het hart gegrepen. Al jaren erger ik mij wild aan deze figuur. Aangezien ik echter een gewone muppet ben op wiens mening maar een beperkte groep mensen zit te wachten, ben ik ertoe veroordeeld om, meestal, in kleine kring mijn mening te ventileren. Vermoeiend is het echter wel. Dan hoor ik weer: “Ja, maar hij gaat toch zo oprecht met mongoloïde kinderen om”.

Hou er alsjeblieft over op! De wezenlijke oneerlijkheid van Paul de Leeuw schuilt in zijn pose van gedreven eerlijkheid. In essentie is de man een perverse gluiperd, een middeleeuwse grafdanser. Nu zou dat allemaal zo erg niet zijn, als het maar wat meer opviel. Maar het lamentabele laagje beschavingsvernis dat aan deze man kleeft is blijkbaar dusdanig aangebracht dat men deze figuur bejubelt zonder door te hebben wat er nu precies onder zit. Het is ronduit beangstigend.

Je moet er toch niet aan denken dat hij politicus was geworden in een instabiel land, want dergelijke types maken carrière onder elk regime. Aldus beschouwd is De Mens ondanks alles nog een hoop ellende bespaard gebleven. Hoopvol is ook dat de interesse in zijn persoon tanende is. Het mooiste zou natuurlijk zijn, wanneer hij zichzelf van zijn troon stoot, waardoor hij uiteindelijk onder de brug belandt. Oh ja, af en toe is hij gewoon grappig, hoewel natuurlijk niet expres.