Armstrong weet weer wat winnen is

De Amerikaanse wielrenner Lance Armstrong maakte gisteren een succesvolle rentree in de Ronde van Luxemburg. Volledig hersteld van kanker won hij de eerste etappe. “Ik wil niks meer plannen, ik leef van dag tot dag.”

DIPPACH, 12 JUNI. “Shit, it's raining.” Met zijn Texaanse tongval uit Lance Armstrong zijn ongenoegen over het gebruikelijke weertype in de Ardennen. Hoewel hij in 1993 in de stromende regen de wereldtitel veroverde, is zijn afkeer van koude benen en natte wegen onveranderd groot. De nummer 85 van de deelnemerslijst vertelt op de achterbank van de ploegleiderswagen over zijn opmerkelijke herstel. Even later krijgt hij een massage op het stoepje van Kapsalon Karin in de provinciestad Petange. Een handvol wielerfans bekijkt het atletische lijf. “Ik weeg vijf kilo minder dan voor mijn ziekte. Evenveel spieren, minder vet.”

Ruim vier uur later en 190 kilometer verderop staat hij met een bos bloemen op het erepodium in Dippach. Het peloton heeft een baaldag genomen en de 26-jarige Armstrong heeft genoeg krediet om zijn rentree extra glans te geven. Twee jaar en twee maanden na zijn overwinning in de Waalse Pijl wint hij weer een dagprijs. Hij verslaat zijn Estse medevluchter Lauri Aus in de eindsprint. Is Armstrong werkelijk een mooi-weer-rijder? “Geen enkele renner houdt van slecht weer, maar ik ben net drie maanden in de zon geweest en moet me weer aanpassen. Gelukkig hadden de andere jongens ook last van al die regen. Zij waren misschien minder gemotiveerd. Very simple.”

Armstrong bewoont een riante bungalow in een buitenwijk van de Amerikaanse stad Austin, waar hij met zijn motor en zijn speedboot het leven van een gepensioneerde miljonair kan leiden. Zijn regenboogtrui in Oslo heeft hem vette contracten en lucratieve winstpremies opgeleverd. Bij Motorola en Cofidis verdiende hij een jaarsalaris van ruim een miljoen gulden. Bij het bescheiden US Postal staat hij nog altijd voor zeven ton op de loonlijst. Daarnaast is hij een gewild object voor Amerikaanse fietsfabrikanten. “Het klinkt misschien cynisch, maar sinds mijn ziekte ben ik helemaal in trek. Kanker spreekt bij ons meer tot de verbeelding dan wielrennen.”

Voor het geld hoeft Armstrong niet meer te koersen, maar hij wil bewijzen dat een voormalige kankerpatiënt tot sportieve prestaties in staat is. “Ik wil juist niet de makkelijkste weg kiezen. Ik ben geboren om te fietsen. Als ik hier niet gelukkig was, zou ik meteen aan het zwembad gaan liggen. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil racen en winnen. Luieren kan altijd nog.”

In het najaar van 1996 constateerden artsen teelbalkanker bij Armstrong. Hij werd meteen geopereerd en ging vervolgens nog twee keer onder het mes, nadat de kanker bleek uitgezaaid naar de buik en de hersenen. De artsen gaven gaven hem tachtig procent kans om te overleven. Een veelbelovende wielerloopbaan leek ten einde. Maar de stoere renner met de fiere uitspraken wilde niet opgeven. Hij bezocht de beste kankerspecialisten van de Verenigde Staten. Na een maandenlange chemotherapie werd hij vorige winter genezen verklaard. Met een blik op de etalage van Kapsalon Karin: “Mijn haar groeit ook weer heel normaal. Mijn vrouw heeft vorige week nog de tondeuse gehanteerd. Very exciting.”

Vorige maand trad Armstrong in het huwelijk met Kristin Richard. Voor de start in Petange kreeg hij gisteren gelukwensen van collega's, verzorgers en ploegleiders. Alleen de Luxemburgse speaker vergat de pas getrouwde wielrenner te feliciteren. Armstrong relativeert. “We hebben het feest niet groots gevierd. Daarom zijn we uitgeweken naar Californië, waar mijn vrouw vandaan komt. Nu waren er honderd genodigden. In Austin zou het veel drukker zijn geweest. Maar ik had even geen behoefte aan al die mensen.”

Armstrong heeft dit voorjaar op zijn vertrouwde oefenterrein in Texas zijn conditiepeil opgeschroefd. Zijn eerste kennismaking met de Europese koersen eindigde drie maanden geleden in een teleurstelling. Na een goede start in de Ruta del Sol moest hij in de tweede etappe van Parijs-Nice opgeven. Hij zal zijn offensieve rijstijl moeten aanpassen. “Ik ben te agressief begonnen. Ik wilde meteen dezelfde coureur zijn als voor mijn ziekte, maar dat was niet erg realistisch. Daardoor kreeg ik een terugslag. Ik moet nu leren kalm en relaxed te zijn, hoewel dat tegen mijn natuur indruist.”

Armstrong traint met nieuwe schema's. De voormalige Amerikaanse bondscoach Chris Carmichael heeft “de oefenstof aangepast aan de emotionele en lichamelijke toestand van Lance”. De trainer wil de renner in alle rust klaarstomen voor het naseizoen. “We gaan ons in eerste instantie richten op eendaagse wedstrijden en korte etappekoersen. Lance moet langzaam reserves kweken”, zegt Carmichael in Sport International.

Behalve trainingsrondjes in de buurt van Austin reed Armstrong twee officiële wedstrijden in de VS. Bij gebrek aan tegenstand vertrok hij toch weer naar het oude continent. “Hier tel je mee als coureur, nergens anders. In Amerika krijg ik een kick van al die landgenoten langs de weg. Maar voor de Big Leagues moet je in Europa zijn. Desnoods in zulk strontweer.”

Na de Ronde van Luxemburg rijdt Armstrong volgende week in de Ronde van Catalonië. Begin juli keert hij terug naar Texas, om zich te kunnen voorbereiden op de Ronde van Spanje (“heel misschien”) en het WK in Valkenburg. “Dat parcours ligt mij heel goed. Bovendien houd ik van circuit-races.” De Tour de France zal hij op doktersadvies laten schieten. “Ik ga lekker voor de televisie zitten. In Amerika hebben ze elke dag een half uur zendtijd. Dat hebben ze tegenwoordig prima geregeld.”

    • Jaap Bloembergen