Vengeance d'une Femme

La Vengeance d'une Femme (R. Jacques Doillon, Frankrijk, 1989), TV5, 20.10-22.00 u.

De Franse actrice Béatrice Dalle is niet alleen vaak op het filmdoek, maar ook in het dagelijks leven een stout meisje. Sinds haar debuut, 37,2 le Matin van Jean-Jacques Beneix uit 1986, speelt Dalle eigenlijk al hetzelfde type: sociaal onaangepast, een beetje gek, met een - om het zwak uit te drukken - sterke fysieke presentie, en een beetje te goed voor deze wereld.

Met name dat laatste blijkt ook buiten beeld: ternauwernood ontsnapte Dalle vorig jaar aan een veroordeling wegens handel in harddrugs, omdat haar vriendje de flat van de actrice tot een verdeelcentrum voor cocaïne had herschapen.

Dalle vertelde vorig jaar in een interview dat zij La Vengeance d'une Femme (De wraak ener vrouw) van Jacques Doillon uit 1989 zelf een van haar beste films vindt. Het waarom van die keuze laat zich makkelijk raden: Doillon bood haar de gelegenheid in een pretentieuze kunstfilm op te treden, terwijl Dalle verder over het algemeen voor het meer publieksgerichte werk wordt gevraagd.

Het resultaat valt niet mee: duidelijk is te zien dat Dalle, bij gebrek aan beter, haar toevlucht neemt tot bekkentrekken: de adorabele mond kromt zich, de prachtige ogen rollen veelbetekenend door de kassen. Dalle kan vooral adembenemend pruilen, en regisseur Doillon geeft haar daartoe dan ook ampele gelegenheid - of misschien had ze die wel gewoon genomen.

Duidelijk wordt het verschil met haar tegenspeelster, Isabelle Huppert, die - zeker naast Dalle - het voorkomen heeft van de juffrouw van de zondagsschool, maar wél kan acteren en erin slaagt onopvallend in haar personage lagen aan te brengen.

De vraag is alleen of er wel zo veel te acteren valt in dit sombere, psychologiserende verhaal over de echtgenote en de minnares (u mag raden wie wie speelt) die drie jaar na het overlijden van de omstreden man, het hele drama met elkaar nog een keer doornemen.

Veelbetekenend zwijgen, driftig door de kamer lopen, woede-uitvallen en steelse tranen - maar een echt drama wil maar niet ontstaan en de ontknoping raad je na de eerste tien minuten. Daar kunnen de acteerkunsten van Huppert noch de schoonheid van Dalle erg veel aan doen.

    • Raymond van den Boogaard