opinie

    • Youp van ’t Hek

Mijn neef & ik

Mijn neef & ik keken door ons Maastrichtse hotelkamerraam op het Vrijthof en begrepen niet wat al die mensen nog op straat deden. Dus schoven wij het raam open en riepen naar de dolende Limbo's dat het WK begonnen was, maar men keek ons aan en meer eigenlijk niet. Er zijn dus mensen die het niets kan schelen. Vreemd. Wij waren 's middags de stad al in, op naar het Onze Lieve Vrouweplein, bij de prachtige tweesterrenkok Toine Hermsen de hoek om, om te hangen bij de sportschool van Pierre Zenden.

“Hier moet Boudewijn geboren zijn”, opperde mijn neef en we voelden aan het heilige asfalt, in dit geval mooie gladde kasseien. Koorts dus. Voorvoelen mag je het ook noemen. Daarna een kaarsje in de kapel opgestoken en niets anders gedaan dan gehangen. Natuurlijk viel Brazilië tegen, maar dat hoort ook zo. Eddy Poelman was duidelijk ook niet in vorm. Noemde Ronaldo opeens Ronaldoe en Bebeto werd Bebetoe. Typisch geval van het Tsjuiphof-Tsjindvall-syndroom. Wij werden balorig en gingen doolpunt in plaats van doelpunt zeggen. Tot Boyd hem achter zijn eigen doolman frunnikte. Toen klopte het woord. Doolpunt. Bebetoe maakt doolpunt. Commentaar: Eddy Poolman. Het toernooi is amper een uur oud en mijn neef & ik zijn nu al verschrikkelijk melig. 's Avonds doet de Marokkaan Chippo hetzelfde en mijn neef & ik spreken zachtjes van een trend: eigen doolpunt met commentaar van Eddy Poolman.

    • Youp van ’t Hek