H.G.B. van den Breemen; Troepenman

De scheidende chef defensiestaf, generaal H.G.B. (Henk) van den Breemen, hield van het contact met “de jongens in het veld”. Hij was een echte troepenman, die zich op inspectie naar uitgezonden militairen in zijn element voelde.

Haagse politici omschrijven hem als een operator, niet als een groot denker. “Hij is een ster in quiet diplomacy, ook en vooral in de richting van de Kamer”, zegt een parlementariër. “Van den Breemen is heel sterk achter de schermen en rustig op de Bühne.”

De gereformeerde Van den Breemen (57) is geboren in het katholieke Valkenswaard. In 1963 werd hij officier bij het Korps Mariniers. Vervolgens volgde hij ook de commando- en partachutistenopleiding. Hij onderscheidde zich, als troepencommandant, in Suriname en op de Antillen. In 1977 adviseerde hij het kabinet over de bestorming van de door Molukkers gekaapte trein in De Punt.

Dertien jaar geleden speelde hij, op het ministerie van Defensie, een belangrijke rol bij de voorbereidingen voor het plaatsen van kruisraketten in Nederland. Van den Breemen werd in 1988 sous-chef operaties en vanaf 1994 chef defensiestaf.

Een belangrijke verdienste van generaal Van den Breemen is volgens ingewijden het mede opstellen van de zogenoemde Prioriteitennota van Defensie, in 1993. De nota vormde de basis voor de grootscheepse reorganisatie bij de krijgsmacht, die daarna is uitgevoerd. Toen oud-minsiter van Defensie R. Ter Beek Van den Breemen in '94 als hoogste legerchef aanstelde, leidde dat tot veel ongenoegen bij de landmachtstaf. Die vond het “hoogst merkwaardig” dat een marinier “aan de macht” kwam, terwijl de grootste reorganisatie bij de landmacht moest worden doorgevoerd.

Bij de vredesmissies van Dutchbat in Srebrenica kreeg Van den Breemen kritiek. De veiligheid van de Nederlandse VN-militairen woog voor hem het zwaarst. In NRC Handelsblad bepleitte hij de val van de enclave, wilde hij Dutchbat terugtrekken en vroeg hij luchtsteun om de Nederlanders te beschermen. Maar over het lot van de Moslims in Bosnië repte hij niet. Van den Breemen is naast militair een begenadigd organist. Hij begeleidt koren op de Zuid-Hollandse eilanden en bij officiële reizen met Ter Beek had hij altijd partituren in zijn diplomatenkoffer.

Soms gaf hij op een vroeg uur of kort voor een officieel programma een klein concert. Met Bach in de oren voerden de betrokkenen daarna de onderhandelingen of werd de terugreis naar Nederland ingezet.