Blink

Blink (Michael Apted, VS'94), Belg.1, 21.55-23.40u.

Michael Apted, de regisseur van Blink (1994), begon zijn carrière als assistent bij de opnames van de documentaire 7 Up (Paul Almond, 1963), waarin zevenjarige kinderen over hun toekomstdromen vertellen. Apted maakt sindsdien elke zeven jaar een vervolg: het resultaat is dat hij eenvoudig en effectief de Britse klassenmaatschappij tegen het licht houdt.

Sinds de jaren zeventig maakt hij ook speelfilms. Hij was bijvoorbeeld verantwoordelijk voor de biografie van countryzangeres Loretta Lynn, Coal Miner's Daughter (1980), een film die datzelfde documentair klassenbewustzijn ademde. Hoewel Apted de laatste tien jaar nog commercieel succes boekte met bijvoorbeeld Nell, lijkt het de hoogste tijd voor een terugkeer naar het oude Engeland: veel van zijn Britse Hollywoodcollega's hervonden daar hun geëngageerde en geïnspireerde filmisch oog.

In de thriller Blink zit met veel goede wil slechts één kleine scène waar Apteds hand in te herkennen is. Rechercheur Aidan Quinn arriveert bij een huis waar een seriemoordenaar heeft toegeslagen. Het zoontje van de gewurgde en verkrachte vrouw (in die volgorde) speelt buiten basketbal, en vraagt zich af waarom niemand gewoon zegt dat het klote is dat je moeder vermoord wordt.

Het draait om een blinde violiste (Madeleine Stowe) die na een hoornvliestransplantatie haar gezichtsvermogen terugkrijgt. In eerste instantie ziet ze nog wat onscherp en bovendien worden sommige beelden met vertraging naar de hersenen doorgeseind. Aldus gehandicapt, is ze getuige van een moord.

Het decor is een mistig Chicago, Quinn (cynisch, maar eenzaam) en Stowe (zelfstandig, maar niet heus) krijgen wat met elkaar - ruzie onder andere - dus belandt Stowe op verlaten metrostations en in donkere garages, en de moordenaar blijkt geen voorstander van hergebruik van de organen van zijn overleden geliefde.

Blink werd aan de man gebracht onder het motto 'als je je ogen niet kunt vertrouwen' en het bedenken van die slogan lijkt het enige moment van zelfreflectie bij de makers van deze formulefilm geweest te zijn. Het vervolg zou moeten luiden: 'dan maakt het niet uit waar je naar kijkt'.