Het kan lukken!

Op de televisie zag ik een van mijn meest favoriete informatieve programma's. Het heet 'Per seconde wijzer'. Een sympathieke deelneemster uit Zoetermeer werd door tijdsoverschrijding uitgeschakeld. Terwijl zij nog wat beteuterd voor zich uit zat te kijken, sprak de presentator haar quasi-troostend als volgt toe: “Nederland wordt ook geen wereldkampioen.”

In de krant (gelukkig niet in NRC Handelsblad) las ik de voorspelling van een andere betweter, Theo van Gogh: “Als het in de tweede ronde Nederland-Duitsland wordt, moet Nederland maar uitgeschakeld worden.” Hij schijnt nog steeds Nederlander te zijn, maar zijn hart behoort aan onze oosterburen. Men vroeg aan dominee Hans Visser van de Rotterdamse Pauluskerk, wie er wereldkampioen gaat worden. Dominee dacht sterk aan Brazilië. En Oranje dan? “Wat Nederland betreft hoop ik op een plaats in de kwartfinale, maar eerlijk gezegd heb ik daar een hard hoofd in.”

Wilt u wel geloven dat ik elke dag een beetje erger de pest krijg aan al die zwartkijkers? Ze praten zichzelf en anderen de put der vroegtijdige uitschakeling in. En waarom? Omdat het tot nu toe is misgegaan. Maar wát is misgegaan? Tweemaal stond het Nederlands elftal in de finale (1974 en '78) en beide keren waren we heel dicht bij de overwinning. In het eerste geval maakte de ploeg de kapitale fout uitgerekend de Duitsers in eigen land te onderschatten. Dat werd afgestraft, zij het met hulp van een scheidsrechter die meende te zien dat Wim Jansen de slimme Hölzenbein onreglementair de voet dwarszette, hetgeen niet het geval was, maar toen was het leed al geleden.

In 1978 stond Rob Rensenbrink twee minuten voor tijd op 3,5 meter van het Argentijnse doel met de bal aan de voet en de doelman veranderd in een zoutpilaar. Hij trof de paal en niet de overwinning. En wat zegt de coach van Oranje? “We zouden toch verloren hebben, want die scheidsrechter had ongetwijfeld nog wel een strafschop tegen ons uit zijn hoge hoed getoverd.” Ook Happel zou bij een 2-1 voorsprong en nog maar een paar seconden te spelen, geen vertrouwen in de wereldtitel hebben gekoesterd. Maar in zijn geval werd de recente treurnis hem te machtig en dat is dan zijn excuus.

Op het ogenblik zijn wij als volk weer in zo'n beklagenswaardige periode beland waarin wij ons aanpraten dat het wel weer niks zal worden - in elk geval niet genoeg voor de hoogste eer. Overal lees ik, dat de mentaliteit van de Oranje-spelers niet deugt. Wij kunnen niet diep genoeg gaan voor de top. Wij bezitten een ploeg van egoïsten die weigeren voor het geheel te werken. Wij willen alleen mooie staaltjes laten zien, waardoor onze individuele marktwaarde omhoog kan gaan. Wij kunnen niet voldoende incasseren, wij stralen arrogantie uit. Enzovoort, enzovoort.

En alsof deze opmerkingen van landgenoten mij al niet voldoende in het verkeerde gat waren geschoten, kwam een Engelse sportjournalist daar nog een flinke schep bovenop doen door in het (overigens altijd interessante) periodiek Hard Gras uitleg te verschaffen over zijn spijkerharde standpunt dat Oranje nooit en te nimmer wereldkampioen zal worden. En dat op grond van bovenstaande argumenten. Hoe durft een Engelsman, wiens land slechts éénmaal de wereldtitel naar zich toe trok en bovendien (in 1966) onder zeer verdachte omstandigheden, de Nederlandse topspelers voor minkukels uit te maken?

Nederland mag in Frankrijk niemand onderschatten, maar hoeft ook voor niemand knieën van rubber te krijgen. Is een Brazilië zonder Romario werkelijk onverslaanbaar? Wat stelt Engeland voor zonder Gascoigne en is Matthäus voor de Duitsers nog echt van wereldklasse op zijn 37ste jaar? Ik moet het allemaal nog zien.

Velen praten zich rampspoed aan en zien over het hoofd dat dit stel van Hiddink op het ogenblik vertrouwenwekkend in elkaar zit, terwijl na twee missers-op-het-nippertje driemaal nog steeds scheepsrecht heet. Natuurlijk blijven er ongewisheden. Zo moet Dennis Bergkamp een aantal malen fit genoeg zijn om te kunnen worden opgesteld. Maar die risico's van vorm en fitheid gelden voor alle teams, inclusief Ronaldo, Del Piero, Zidane en anderen.

Laten we optimisme uitstralen. Het kan ditmaal lukken!