The Scene

The Scene. Marlene (Mercury 558 430-2)

De negende cd van The Scene heet Marlene, maar had ook 'huis' of 'straat' of 'gebouw' kunnen heten. Want meer dan over personen lijkt de nieuwe cd te gaan over het verblijf in ruimtes, over 'weerkaatsende' of 'echoënde' stemmen en voetstappen. Dat geeft een eenzaam gevoel, vooral als Thé Lau ook nog letterlijk zingt: 'Ik voel me leeg en rusteloos'.

Het thema van alleen-zijn wordt niet in zulke 'lege' klanken vervat als de teksten zouden doen vermoeden. Contrasterend met hun wanhoop ('Wat ons drijft het is een kleine stille strijd') zijn daar de bewerkelijke uitvoeringen en zelfbewuste melodieën.

Er is iets veranderd ten opzichte van Arena (1996). Niet alleen is pianist Otto Cooymans vervangen door Dante Oei die ook de strijkers arrangeerde, The Scene verlaat zich tegenwoordig minder sterk op rocknummers. Veel nummers drijven nu op een mooi epische muzikale opbouw, waar woorden soms niet eens bij nodig zijn. Als was het een verhaal in episodes vertelt Lau daartussendoor met doorrookte stem zijn overpeinzingen.

Dit soort nummers, als Wondermooi, De Geest en Rivier, zijn dan ook de uitschieters van Marlene. Want in andere songs wil het rockaccent toch nog wel de staart roeren. Dan mept drummer Jeroen Booy weer hard op het einde van iedere zin, en perst Lau zijn worden eruit. De 'nieuwe' Scene blijkt interessanter dan de oude.