Moeder

Deze week is het 34 jaar geleden dat The Beatles optraden in de veilinghal te Blokker. Het was het enige optreden dat de wereldberoemde popgroep ooit gaf in Nederland. De West-Friese veilinghal was tot de nok gevuld met gillende meisjes.

Buiten stonden de boerenmeisjes uit de omgeving te smachten. Zij hadden geen geld voor een toegangskaartje. “We huilden ervan”, vertelt Anna Takken, die toen nog Annie Broers heette. Jaren later zou zij mijn moeder worden, maar toen was ze nog een lange bakvis van zestien.

“We klommen driehoog op elkaars schouders om door de ramen te kijken”, zegt ze. “Onderop stond een jongen. Die was sterk, hoor. Op zijn schouders zat een meisje en daarop zat ik.”

In mijn moeders geboorteplaats Westwoud, vijf minuten fietsen van Blokker, was het groot nieuws dat de Beatles zouden komen. Grammofoons waren er nauwelijks, maar iedereen luisterde naar de radio (“Moe, mag hij luider?”).

De hele dorpsjeugd ging op 6 juni naar de veilinghal. De muziek was goed te horen, al werd de zang overstemd door het gillende publiek. Ook mijn moeder zong alle hits luidkeels mee. 'She loves you, yeah, yeah, yeah' en 'Twist and Shout'; ze kende ze van buiten. Om negen uur was het afgelopen, ze moest naar bed. 's Avonds in de bedstee mijmerde zij wat na. Nog steeds krijgt ze een dromerige blik als ze aan de weelderige haardos van John, Paul en George denkt (Ringo was met griep).

Vanuit zijn luie stoel in de voorkamer mengt mijn vader zich in het gesprek: “Welnee vrouw, je vergist je. Jij was helemaal niet bij The Beatles. In '64 waren we allang getrouwd en woonden we in Egmond aan de Hoef.”

Ik reken mee. Inderdaad, mijn vader heeft gelijk. Op 6 juni 1964 was mijn moeder geen 16-jarige bakvis, maar een getrouwde vrouw van 22. Bovendien was ze al acht maanden zwanger. Wel een grappig beeld: mijn moeder hoogzwanger op de schouders van een vriendin om The Beatles te zien. Mijn moeder stribbelt nog wat tegen, maar mijn vader heeft het vernietigende laatste woord: “Je bent in de war met Benny Goodman.”

Bennie Goodman heeft eind jaren vijftig inderdaad ook in Blokker gespeeld. Ook mooie muziek, maar zonder The Beatles is het verhaal half zo leuk niet. Mijn moeder neuriet 'She loves you, yeah, yeah, yeah' voor zich uit. Ze laat zich de herinnering niet zomaar afnemen.

    • Wilfred Takken