Drie dames die hun vetkwabben laten trillen

Voorstelling: De Moed door Mug met de gouden tand. Regie: Hendrien Adams. Spel: Hendrien Adams, Mirjam Bos, Quirine Racké. Gezien: 6/6, Brakke Grond, Amsterdam. Nog te zien: aldaar t/m 19/6. Inl. (020) 626 68 66. Vanaf sept. tournee.

Het decor voldoet aan alle verwachtingen. De toneelvloer is aan weerszijden begrensd door glittergordijn, op de vloer ligt turfmolm. Een nachtclub, maar met een knipoog, een atypisch element van het boerenland. Helemaal toneelgroep Mug met de gouden tand dus, mild-ironisch, campy, al jaren op zoek naar een cause om zich mee te engageren. Over die zoektocht gaan hun voorstellingen dan ook meestal.

De titel van de nieuwste productie, De Moed, verwijst ongetwijfeld even hard naar de gemoedstoestand van de maaksters als naar de inhoud. Meer zelfs, vermoed ik. Videomaakster Quirine Racké, danseres Mirjam Bos en regisseur Hendrien Adams - een gelegenheidstrio dat de sinds het vertrek van Joan Nederlof uit elkaar gevallen groep vervangt - staan alledrie op toneel en maken op z'n zachtst gezegd niet de indruk hemelbestormers te zijn. Ze maken theater omdat het moet, kennelijk, en de wanhoop over het hoe en het waarom lijkt me niet gering geweest.

De drie speelsters gaan gekleed in minuscule glinsterpakjes, waarin trapezewerksters door de lucht plegen te zoeven. Dat schamele illusie-pakje is het enige teken van glamour: de rest is treurigheid. Met name geldt dat voor hun heel erg zichtbare lichaam, dat een uur lang, veelal in doodse stilte, van alle kanten getoond wordt - de loverlapjes worden zelfs afgelegd -, onderzocht, betast en belachelijk gemaakt.

Ja, de zelfspot is volop aanwezig. Het overtollige vet van de dames is een gegeven dat aanleiding geeft tot veel demonstratief getril met kwabben, gelil met dijen, vertoon van rollen en gewapper met de kuiten.

(Ver-)vallend vlees lijkt het thema van deze voorstelling zonder dramatische voortgang en de vieze vegen die de turfmolm daarop achterlaat, onderstrepen dat vermoeden. De door Racké vervaardigde video-beelden die regelmatig het achterdoek vullen, doen dat ook. Beelden van kleine Shirley Temple's, eveneens tot verval gedoemd en als fenomeen sowieso diep-treurig, hoe opgetut ook.

Die tegenstelling. Die onstuitbare teloorgang van schoonheid. En daar dan 'spiritueel variété' (zoals de ondertitel luidt) over maken.

Toe dames. Afrika hongert, de wereld staat in brand: aan het werk, zou ik zeggen. En volgende keer ook wat echte humor om te lachen graag.

    • Pieter Kottman