Geblesseerde Eltingh niet stuk te krijgen

PARIJS, 5 JUNI. De avond voor hun beladen ontmoeting in de halve finales van het dubbelspel op Roland Garros hadden Jacco Eltingh en Paul Haarhuis nog gegeten met hun tegenstanders. Uiteraard konden de Nederlandse tennissers het niet laten, de top 10-spelers Jonas Bjorkman en Patrick Rafter fijntjes te wijzen op de inzet van hun partij. “Te bepalen wie de beste dubbelspeler van 1998 wordt”, zei Eltingh glunderend.

Samen met Bjorkman won hij de Australian Open. Gisteravond was de Zweed in twee snelle sets (6-2 en 6-2) slechts een machteloze aangever in de wervelende show van Eltingh en Haarhuis. Morgen staat het als eerste geplaatste Nederlandse duo in de finale tegenover Mark Knowles uit de Bahama's en de Canadees Daniël Nestor, met wie Eltingh in Sydney al tot de finale reikte. Sinds de 27-jarige nummer 1 van de wereld op de ranglijst voor dubbelspelers zijn afscheid aankondigde, speelt hij beter dan ooit.

Na de triomftocht in Melbourne met Bjorkman veroverde Eltingh aan de zijde van Haarhuis, die de toernee door Australië schrapte vanwege de bevalling van zijn vrouw, al vier ATP-titels.

Zelden raasde het Hollandse koppel zo overtuigend door een grandslamtoernooi als dit keer op Roland Garros. Voor de 21ste keer op rij bleven Eltingh en Haarhuis ongeslagen zonder in Parijs een set af te staan. De succesformule volgens Haarhuis: “Ik serveer beter en de returns van Jacco hebben aan kwaliteit gewonnen. Zodoende creëren we steeds meer kansen en geven we steeds minder weg. We weten dat we in elke partij favoriet zijn als we de tegenstanders ons spel kunnen opleggen. Dat voelen we al na de eerste bal en dat stralen we ook uit.”

En dus had Rafter niet openlijk moeten beweren dat hij na de breuk met landgenoot Mark Philippoussis had gekozen voor “de beste dubbelspeler ter wereld”, zoals hij Bjorkman omschreef. “Daar heb ik Rafter wel even op gewezen”, vertelde Eltingh. “Patrick vroeg vervolgens uitdagend wie ik dan wel de beste vond. Ik antwoordde dat hij maar eens heel goed om zich heen moest kijken.” Dat deed de US Open-kampioen gisteravond met een radeloze blik en hij vond hem aan de andere kant van het net.

Zolang zijn versleten knieën niet te opzichtig protesteren, geniet Eltingh van elke partij die hij nog kan spelen. Maar eind dit jaar geeft de voormalige kwartfinalist op Wimbledon en de Australian Open de prioriteit aan een leven dat hij nooit heeft gekend. “Het lijkt me heerlijk een keer wakker te worden met het idee dat ik mijn tas niet in hoef te pakken voor een volgend toernooi”, zegt Eltingh. “Ik heb nu de balans gevonden tussen ontspanning en gretigheid. Ik speel puur voor mijn plezier. Eigenlijk ga ik momenteel nogal slordig met mijn lichaam om. Ik leef niet meer als een topsporter.”

Hij schrok bijna van het gemak waarmee hij de afmeldingen voor de toernooien in Hamburg en Rome accepteerde, omdat zijn vriend en dubbelspelpartner Haarhuis vanwege een hardnekkige polsblessure niet kon spelen. “Ik had beter met een ander kunnen spelen om mijn eerste plaats op de dubbelranglijst te verstevigen. Maar ik dacht: nou, dan nemen we toch lekker twee weekjes vrij?”. De natuurmens in Eltingh vond snel een alternatief. “Die pauze kwam me goed uit, want in deze periode komen de rododendrons uit.”

Misschien gaat het daarom wel zo goed, opperde Haarhuis. “Jacco voelt zich meer relaxed dan ooit op de baan.” De vijf jaar oudere Brabander voelt zich nog te jong om net als zijn gabber zijn pensioen als tennisser aan te kondigen. “Ik kan nog 30 jaar in de tuin gaan zitten.” Maar Eltingh maakte vorig jaar na zijn laatste partij in het enkelspel een bewuste keuze om zijn carrière af te bouwen. “Paul en ik hebben de afgelopen jaren met Kafelnikov en Ferreira de meeste partijen gespeeld in de single en net dubbelspel. Daardoor zijn mijn knieën naar de knoppen gegaan.”

Eltingh begrijpt dus “heel goed dat spelers als Sampras en Agassi het dubbelspel altijd hebben genegeerd”. Toch heeft hij meer respect voor grootheden als Boris Becker en John McEnroe. “Omdat zij in beide disciplines van het tennis hebben uitgeblonken. Daarom zeg ik altijd dat wij het dubbel Sampras/Agassi met de vingers in de neus zouden verslaan, omdat zij geen idee hebben hoe hij zij in het dubbel moeten spelen. Het is een vooroordeel te denken dat alleen uitgerangeerde enkelspelers goed presteren in het dubbel. Je moet heel intens op de baan staan, bereid zijn elk punt met elkaar te communiceren, anders ga je eraf.”

Eltingh won in totaal vier grandslamtitels, waarvan drie met Haarhuis. Maar één kampioenschap ontbreekt en die omissie moet over enkele weken worden goedgemaakt op het gras van Wimbledon. “Als we die titel winnen, zou ik het liefste meteen stoppen”, mijmert Eltingh. “Dat is de ultieme droom.” Mocht die missie wederom mislukken, dan zal Haarhuis zijn partner ongetwijfeld verleiden tot een nieuwe poging in 1999.

“Maar ook als we Wimbledon wel winnen, zal ik met Jacco gaan praten over de toekomst”, zegt Haarhuis. “Ik kan me niet voorstellen dat ik volgend jaar met een ander moet dubbelen.” Eltingh, lachend: “Het kan best zijn dat ik nog één of twee toernooitjes zal spelen, maar daar blijft het bij.”

En hoe wil Eltingh dan worden herinnerd? “Natuurlijk mag je de nummer 1 van de wereld in het enkelspel en in het dubbelspel niet met elkaar vergelijken. Toch vind ik dat we van de ATP en de media te weinig krediet krijgen. Ik proef in Nederland een vorm van verzadiging als onze prestaties worden beoordeeld. Ik hoor vaak: ach ja, die gasten zullen wel weer hebben gewonnen. Niemand realiseert zich dat wij een uniek dubbel vormen. Het klinkt arrogant, maar zo'n team brengt Nederland de komende 50 jaar niet meer voort.”