De ijsjes van 1998 op een rijtje; Micro-explosies in je mond

Een eeuwige ijstijd is de droom van de ijsjesfabrikanten. Zo doet Ola zijn uiterste best het ijsseizoen het jaar rond op te rekken. Dit jaar is het beeldmerk vervangen, het vertrouwde ijstentje oogde te zomers. We moeten het voortaan doen met een seizoensloos hartje. Het is altijd ijstijd. Tegen de herfst vorig jaar introduceerde Ola zelfs een winterijsje, de Magnum Praliné. Het ijsje ligt bij de supermarkt nog in de diepvries, maar is in de straatverkoop helemaal verdwenen.

Elk jaar worden tientallen nieuwe ijsjes op de markt gebracht. Het is een raadsel waar ze blijven. De meeste zijn niet of met moeite daadwerkelijk te bemachtigen. Erg veel nieuwe sensaties worden de consument daarmee niet onthouden, want het merendeel van de ijsjes heeft iets vertrouwds. Variatie op bekende thema's domineert de vernieuwing. Een enkele uitzondering daargelaten zit de innovatie vooral in de vorm, de gimmicks en de marketing. Er is zelfs een versmalling in het aanbod. IJsjes zijn of fruitig of chocoladig en soms beide. Andere smaken of nieuwe combinaties komen weinig voor. Advokaat- en pistache-ijsjes zijn uit het assortiment verdwenen.

Sinds het succes van de Melkuniekoeien zijn dieren in de reclame extra populair. Pinguins, torren, ijsberen, zwijnen en olifanten draven op om de gunst van de ijsjesconsument te verwerven. De diepvrieskist is de ark van Noach geworden.

De fabrikanten getroosten zich veel moeite om ijsjes een nieuwe vorm te geven. IJsjes op een stokje hebben dit jaar een slinger of een krul. De techniek lijkt nog niet helemaal onder de knie. Ons exemplaar van de nieuwe Magnum Ego was een slordig ogend ijsje. Het Hertog slagroomijs en de Mövenpick La Crema kwamen beide gehavend uit het zakje. Ook de bewaarcondities bij sommige verkooppunten doen de ijsjes geen goed.

Hoewel de fabrikanten elkaar vaak imiteren en de verschillende assortimenten sterk overeenkomen, blijkt elk merk toch een eigen smaakkarakteristiek te hebben. Ola is commercieel en een tikje vettig, Motta is aan de magere kant, een beetje waterig zoals Italiaans roomijs vaak is, Mars is erg zoet en uitgesproken ordinair, Schöller Mövenpick is tamelijk complex en toch in balans, Haägen Dasz is deftig en een beetje saai. Er is nog net voldoende variatie om wat smaakstructuur aan te brengen in de eeuwigheid.

Hieronder een selectie van de opmerkelijkste nieuwkomers in alle prijsklassen. Voor grootgebruikers loont het op de prijzen te letten, want die lopen per verkooppunt kwartjes uiteen.

Toffe torren, Motta, ƒ 1,25. Frambozen-sinaswaterijs met ingevroren wijngumtorren. Er is minder fruit- en dierenleed geschied dan de beschrijving doet vermoeden.

Knetter tops, Motta, ƒ 1,25. Miniscule snoepjes in het ijs veroorzaken micro-explosies. Knetterend mondgevoel.

Slagroomijs, Hertog Ola, ƒ 2. Sierlijke krul ontsierd door kristallen. Waar is het heerlijke Hertogijs van weleer? Worden we geplaagd door geromantiseerde herinneringen of heeft Ola alleen de naam en niet het recept overgenomen?

Freezer cherry, Schöller, ƒ 2. Erotische likervaring. Met morellensap voor de smaak en bietensap voor de kleur. Smaakt naar kersenlimonade.

Rolo, Motta, ƒ 2. De ijsvariant van het gelijknamige snoepje. Ongelukkig huwelijk van caramel, ijs en nepchocolade. Toch zijn olifanten er dol op.

Dove Caramel Swirl, Mars, ƒ 2,50. Flinterdunne laagjes caramel in het ijs. Zowel het ijs als het chocoladejasje smaakt zoet, goedkoop en kinderlijk.

La Crema Cappuccino, Mövenpick Schöller, ƒ 2,50. Mooie smaakconstructie met koffie, chocolade, hazelnoot en room. Zwierige vorm, komt gehavend uit het zakje.

Magnum Ego, Ola, ƒ 2,75. Modieuze ingrediënten als amaretti en bosvruchten verwerkt in een slordig gemaakt ijsje.

Gran Cono, Raneiri Ola, ƒ 3,25. Het ijs uit de bekende bekertjes nu ook als horentje. Een tamelijk deftig ijsje.

Cookies & cream, Haägen-Dazs, ƒ 4,75. In een chique doosje. Minder geslaagd dan zijn vier broertjes. Een pluizig mondgevoel, alsof het ijsje in hoogpolig tapijt is gevallen.

    • Joep Habets