Dit was tophockey

Zo'n 25 jaar geleden verstoutte ik mij een in hockey-outfit op een tennispark ronddolende jongeman de brutale vraag te stellen, wat hij hier kwam doen in de kleding van “een B-sport”? Hij was te overdonderd om een gepast antwoord te geven maar nam kort daarop wraak door mij in een tennisfinale te verslaan - een gepast antwoord. Nu meende ik dat “B-sport” niet volmondig, maar erg hoog had ik hockey toch niet zitten.

Misschien was het er in die tijd te exclusief voor. Tegenwoordig is de situatie danig veranderd. Wie afgelopen dagen zowel vrouwen als mannen in Utrecht heeft gevolgd, heeft sport van hoog niveau kunnen zien, waarbij onze landgenoten beiden de eindstreep haalden. Hockey in Nederland is echt geen sport op bescheiden hoogte meer: het is de top. Ook de publieke belangstelling is met sprongen vooruitgegaan. Elke wedstrijd van Nederland op dit WK trok een uitverkocht stadion en af en toe leek het voetbal, zo leefden de toeschouwers mee. Gelukkig onderscheidde men zich van voetbal doordat onsportieve uitingen ontbraken.

Nu over naar Louis van Gaal, die volgens de verstoten speler Amor diens hart gebroken heeft door hem als een offerdier uit het oude Israel de woestijn in te sturen. Van een Spanjaard (en zeker van een Catalaan) zou Amor het nog hebben accepteren, maar niet van een vreemdeling die daar nog geen 12 maanden werkt. Er is te veel passie in Barcelona en Van Gaal poogt zich er tegen te wapenen door alsmaar nieuwe Nederlanders naar zich toe te trekken. Nu komen Cocu en Zenden eraan en Hesp, Bogarde en Reiziger staan al onder Van Gaal's commando, plus enkele figuren die assisteren in de begeleiding. Er blijkt uit dat hij toch meer vertrouwen heeft in het doorgronden en kneden van Nederlanders dan van Spaanse vedetten. Er bestaat een vermoeden dat Van Gaal niet al te lang in Barcelona zal blijven, want de mentaliteit trekt hem toch niet bijzonder aan. Met de pers kan hij het sowieso niet best vinden, maar dat zal in elk land waar hij fungeert hetzelfde zijn. Iedereen die er anders over denkt dan hij is bij voorbaat een minkukel. Volgens mij tuchtigt Van Gaal in principe allen, inclusief zichzelf. Het liefst zal hij nog eens coach van het Nederlands elftal worden en dan met name in een periode waarin belangrijke dingen te gebeuren staan - een Europees Kampioenschap of het WK van 2002.

Van Gaal doet overigens niet aan de Man van La Mancha denken, want hij vecht niet tegen windmolens en is een ridder zonder vrees of blaam. Maar hij lijkt vaak de positie te zoeken waarin hij in zijn eentje tegen de rest van de wereld strijdt. Terwijl een man als Guus Hiddink omzichtig zijn weg zoekt in het donkere en soms boze bos, lijkt Louis van Gaal ervan uit te gaan, dat men hem niet hoeft te beminnen, als men maar doet wat hij wenst. Ieder streeft zo zijn eigen carrière na.