Van 't Hek: 'Wij spelen weer in wereldtop'; Dapper Oranje stuit op Australische muur

UTRECHT, 2 JUNI. Een dappere poging van de Nederlandse hockeysters strandde zondag op een muur van Australische onverzettelijkheid. Toch constateerde Tom van 't Hek dat de achterstand op Australië is teruggebracht tot aanvaardbare proporties. “Wij spelen weer in de wereldtop”, sprak de bondscoach gedecideerd. “Over twee jaar kunnen we ons serieus met Australië mengen in de strijd om de gouden medaille.”

In de zevende WK-finale uit de geschiedenis van de Nederlandse hockeysters, leed de ploeg van Van 't Hek een eervolle nederlaag. Het ongeslagen Australië, dat met een doelsaldo van maar liefst +24 was doorgedrongen tot de eindstrijd, zegevierde met 3-2. De ploeg prolongeerde daarmee de titel. In Utrecht zetten de Hockeyroos de zegereeks voort die vijf jaar geleden werd ingezet met de eindzege in het toernooi om de Champions Trophy.

Toch verkeerde Nederland zondag even in de waan Australië van de troon te kunnen stoten. Vooral in de bloedstollende slotminuten, waarin de ploeg via Jeannette Lewin een riante mogelijkheid op de gelijkmaker onbenut liet, werd de indruk gewekt dat van een gelijkopgaande strijd sprake was. Dat was schone schijn, zoals spits Suzan van der Wielen na afloop erkende. “We hoeven onszelf geen verwijten te maken. Zilver was voor ons het maximaal haalbare, gelet op de enorme fysieke kracht van Australië.”

Net als twee dagen eerder in de halve finale tegen Duitsland (6-1) kende Nederland een bliksemstart. Ditmaal was het aanvalster Ellen Dubbeldam-Kuipers die binnen veertig seconden een perfecte pass van collega-spits Mijntje Donners doeltreffend afrondde. Australië kwam daardoor voor de eerste keer dit toernooi op achterstand. Maar het was geen moment onder de indruk van de overdonderende start van de thuisploeg. Alyson Annan, na afloop uitgeroepen tot beste speelster van het toernooi, en Julie Towers bogen de achterstand nog voor rust om in een voorsprong.

Tekenend voor de krachtsverhoudingen was het aantal strafcorners dat beide ploegen afdwongen. Terwijl Nederland niet verder kwam dan twee, mocht Australië liefst elf keer aanleggen. Van 't Hek was na afloop realistisch. “Als deze wedstrijd elders was gespeeld, hadden wij het een stuk moeilijker gekregen. Nu konden we aardig bijbenen.”

Nederland dichtte zich vooraf goede kansen toe na het indrukwekkende optreden tegen Duitsland. Tijdens de oefentrip door Australië wonnen de hockeysters voor het eerst in vier jaar en acht duels van de wereld- en olympisch kampioen (2-1). Daarmee lag het onaantastbare aureool van Australië aan duigen. Dat diezelfde tegenstander de ploeg een dag later met 6-0 onder de voet liep, deed volgens Van 't Hek geen afbreuk aan de memorabele winst.

Met de tweede plaats snoerde Van 't Hek, zaterdag vader geworden van een zoon, zijn critici de mond. In de aanloop naar het WK werden vraagtekens geplaatst bij de fysieke en mentale weerbaarheid van zijn selectie, die in de voorbereiding geen moment kon imponeren. De cynische reactie van Van 't Hek, zondag na de nederlaag tegen Australië: “Vriendschappelijk hockey is niet hetzelfde als toernooihockey, maar niet iedereen schijnt dat te beseffen.”

Nederland groeide uit tot een eendrachtige formatie die, gehard door tegenslag en gesteund door het publiek, steeds beter ging spelen. Over geluk had de ploeg niet te klagen. En anders dan voorheen werden individuele belangen ditmaal ondergeschikt gemaakt aan het collectief. “Niemand heeft de behoefte even te laten zien wat-ie kan”, zei uitblinkster Julie Deiters vooraf al.

Werklust en wilskracht vormden de pijlers van het succes, met aanvoerster Thate en collega-middenveldster Lewin als belangrijkste exponenten. Routinier Van der Wielen schreef het succes toe aan de omslag die zich twee jaar geleden na de Olympische Spelen voltrok. “In Utrecht stonden we met zelfvertrouwen en plezier op het veld. Dat was in het verleden wel eens anders. Bovendien weten we intussen dat hockey meer is dan alleen maar een mooi spelletje spelen.”

Ric Charlesworth prees Nederland, maar de bondscoach van Australië vertelde vooral Zuid-Korea te beschouwen als de belangrijkste concurrent voor de olympische medailles. “Die werken net als wij in cycli van vier jaar, en waren in Utrecht daarom niet op hun sterkst. Wij ook niet, want ik heb in de afgelopen maanden vele jonge speelsters ingepast. Pas over twee jaar zijn wij op de toppen van ons kunnen.”

Van 't Hek denkt ook een gooi te kunnen doen naar de gouden medaille, al nam hij zondag afscheid van de afzwaaiende Kampong-routiniers Lewin en Dubbeldam-Kuipers. Hoge verwachtingen heeft de bondscoach vooral van de Jong Oranje-talenten die vorig jaar de wereldtitel opeisten. “Ik zie de toekomst positief tegemoet. Fysiek zijn we al van heel ver gekomen. Het is nu zaak onszelf meer tactische mogelijkheden te verschaffen. Daar hebben we een mooi plan voor klaar liggen.”

Charlesworth zei niet onder de indruk te zijn van Jong Oranje. “In de jeugdploeg heb ik alleen maar dienende speelsters gezien, geen leiders van het type-Carole Thate. Nederland mag blij zijn dat het hier van Zuid-Korea heeft gewonnen en zich Engeland en Nieuw Zeeland van het lijf heeft weten te houden. Vertel mij maar hoe ze de achterstand op ons ongedaan kunnen maken.”