Zalvende klanken voor de bewonderaars van Kitaro

Concert: Kitaro. Gehoord: 29/3 RAI, Amsterdam.

Eens per jaar onderbreekt het Japanse synthesizer-wonder Kitaro zijn meditatie en daalt hij van zijn heuvel om zich tussen gewone stervelingen te begeven. Bij zijn status van new age-goeroe hoort een jaarlijkse bedevaart naar het Fuji-gebergte, waar hij een rituele slagwerkceremonie opvoert die hem als inwoner van de Verenigde Staten terugvoert naar zijn Japanse roots. Wereldmuziek noemt hij zijn rustgevende synthesizerdoedels, met een quasi-authentiek tintje door zijn spel op een bamboefluit die hij overigens perfect uit een van zijn vele keyboards kan laten opklinken.

Kitaro's laatst verschenen cd Cirque Ingenieux hoort bij een gelijknamige theatervoorstelling die de Europese circustraditie naar Amerika moet brengen. Zijn huidige tournee begon tijdens de slotceremonie van de Winterspelen in Nagano en eindigde zondag in Amsterdam, waar hij zich met wapperende haren achter zijn apparaten posteerde om de drie dames te dirigeren die zo nu en dan ook eens een veeg op een synthesizer mochten geven. Een drummer en gitarist voegden een element van ouderwetse progressieve rock toe aan Kitaro's zwaar aangezette elektronische mantra's, met dien verstande dat er geen enkele progressie viel te bespeuren in dit tergend trage en eenvormige aftreksel van muziek die Pink Floyd al een kwart eeuw geleden speelde.

Al zijn hoogdravende pretenties ten spijt is Kitaro niets meer of minder dan een André Rieu van de new age. Hij geeft zijn bewonderaars de zalvende klanken die ze willen horen; slaat nog eens op een trommel voor het theatrale effect en speelt oersimpele en inwisselbare melodieën die minutenlang door blijven dreinen. De grootste farce was de breeduit aangekondigde demonstratie van een nieuw en peperduur model theremin, de oer-synthesizer die geluid voortbrengt door met losse handen in een elektromagnetisch veld te bewegen. Het apparaat met zijn mysterieuze antennes stond al het hele optreden pontificaal midden op het podium, toen Kitaro er dan toch eindelijk wat flauwe geluidseffecten uit toverde. Geef dat prachtige instrument aan Fay Lovsky: die kan er echt op spelen!