MARCELO RIOS; De magie én de grote mond van McEnroe

ROTTERDAM, 30 MAART. Als de onhandelbare rebel van het tenniscircuit had Marcelo Rios al een dubieuze reputatie opgebouwd. Ook als de nieuwe nummer 1 van de wereld werd hij onmiddellijk geconfronteerd met de donkere kanten van zijn imago. Het is ook even slikken. Een tennisser die het tanken - het opzettelijk verliezen van partijen - tot kunst had verheven, dwong Pete Sampras na welgeteld 102 weken tot troonsafstand.

Zo voorkwam de 22-jarige Chileen in november vorig jaar nog dat hij zich moest melden op de ATP-finals in Hannover door de finale van het graveltoernooi in zijn geboortestad Santiago wel heel erg opzichtig te verliezen van de Spanjaard Alonso, de nieuwe liefde van Martina Hingis. Nadat Rios zich in Melbourne voor het eerst op grandslamniveau had gemanifesteerd, biechtte hij zijn zonden ruiterlijk op. Hij vertelde wat iedereen al wist en waar toernooidirecteuren door schade en schande achter waren gekomen: soms heeft Marcelo geen zin, kan hij zich op het centrecourt in een buitenwijk van Amsterdam niet motiveren en zit hij in gedachten al in het vliegtuig, op weg naar een volgende startpremie. Bij toernooidirecteur Piet van Eijsden hoeft hij vanwege dergelijke fratsen niet meer terug te komen, al is Rios nu tevens onbetaalbaar geworden voor de Grolsch Open.

Rios heeft bovendien de onhebbelijke gewoonte zich als een hork te gedragen. Journalisten beschouwt hij als gespuis of op zijn best als hinderlijke bromvliegen die hij van zich afslaat door bij voorkeur te zwijgen. Het Zuid-Amerikaanse machismo sijpelt ook door in zijn op zijn minst eendimensionale relatie met vrouwen, zeker wanneer ze zich per ongeluk als toernooidirecteur vermommen, zoals oud-prof Marcella Mesker ooit ondervond. Maar sinds de tijden van John McEnroe heeft het tennis niet meer zo'n kleurrijke wereldranglijst-aanvoerder gekend als Marcelo Rios.

Na zijn fraaie zege op Andre Agassi in de finale van het toernooi in Key Biscayne constateerde Rios - voor zijn doen wel heel bescheiden -dat hij zichzelf niet als de beste tennisser ter wereld beschouwt. Dat kwam mooi uit, want ook Agassi plaatste kanttekeningen bij de machtsoverdracht van zijn vriend en rivaal Pete Sampras. “Pas als Marcelo ook een grandslamtoernooi wint, is hij in de ogen van de spelers de ware nummer 1”, zei Agassi.

Die polemiek zal nog wel even aanhouden. De ATP-ranking reflecteert immers wie op dit moment de beste tennisser ter wereld is. Op grond van zijn indrukwekkende rapportcijfers (25 overwinningen tegenover slechts 3 nederlagen) is Rios in elk geval dit jaar de beste speler tot nu toe. Maar dat kan volgende maand al weer anders zijn. Toch hoeft het tennis zich beslist niet te schamen voor zijn nieuwe nummer 1. Het kleine mannetje (1.75 meter) met de zwarte paardenstaart combineert een ragfijne touch met een verbluffend spelinzicht. De linkshandige Rios heeft de magie én de grote mond van McEnroe. Is dat geen verademing na het regime van Boring Pete Sampras?

    • Robèrt Misset