De boze theepot

“Heb je al gezien wat voor prachtig licht we buiten hebben?” vroeg de Boze Theepot aan zijn bediende, die op z'n jaarlijkse vrije dag zat te knikkebollen boven Alleen op de wereld van Victor Hulot. “Ja, erg bijzonder licht,” antwoordde de Russische Samovar, “mooi licht voor een strandwandeling.”

“Geen sprake van,” lachte de Boze Theepot, “dit is ideaal licht voor kunstschilders. Ik ga een portret van je maken. Je hebt toch niks te doen!”

De Russische Samovar sloeg met een diepe zucht het kinderboek dicht en volgde de Boze Theepot naar z'n atelier. “Ga maar op die kruk zitten en mondje dicht, anders raak ik niet in trance.” De Boze Theepot maakte de ene schets na de andere, het zweet spatte van z'n tuit. “Stilzitten!” “Maar ik heb zo'n jeuk, Boze Theepot!” “Luister, als jij niet mee wil werken, mislukt je portret en kom je na mijn dood nooit in een museum te hangen!”