Zelfhulp

Afgerukt. Het is lang geleden. Tralies stimuleren niet. Bovendien zit je ook altijd met dat eeuwige geschreeuw. Zelf-seks en Allah-geschriek verdragen elkaar niet. Na een paar kreten valt alle lust weg. De hele avond zit ik te dubben. De ene keer wil ik wel, de andere keer niet. En als ik dan eindelijk begin, komt er altijd weer iets tussen: een bewaker die voorbij klettert, een televisie die blert, een hakker en zager die uit zijn bol gaat.

Pas tegen een uur of twaalf kom ik in de stemming. Maar de ellende is dat ik geen beeld heb. Ik heb momenteel geen vriendin die ik kan uitkleden, en van die posters waarmee veel cellen hier volhangen moet ik niets hebben: dat is gewoon te veel, je kunt je er niks meer bij voorstellen, de kutten en tieten razen over je heen.

Eerst probeer ik het met een oude vriendin. Maar daar kom ik niet ver mee. Na een paar keer rukken zie ik opeens haarscherp hoe het tussen ons afliep. Hij gaat weer neer.

Ik probeer een ander. Maar net als ik bezig ben, licht een blauwe mijn luikje op. Hij steekt zijn duim omhoog, lacht even en knalt het weer dicht. Ik val meteen naar nul. Er is geen beweging meer in te krijgen. Ik zie alleen nog maar zijn grijnzende kop.

“Achmed, de seksfilm begint”, schreeuwt 96. Voor mij hoeft het niet. Ik ben geen Filmnet-neuker. Na een paar minuten hoor ik alleen nog dat nep-gekreun.

Na een tijdje probeer ik een andere vriendin. Dat gaat beter. Het is nu redelijk stil en ook de blauwen hoor ik niet meer. Langzaam kleed ik haar uit, kledingstuk na kledingstuk glijdt van haar lichaam, en als ik bij haar slipje ben kijkt ze me smachtend aan. “Eindelijk, Ferdy”, zucht ze. Na een paar tellen ben ik klaar.

Ik loop naar de kraan en was mijn handen. “He, droogneuker”, brult mijn buurman. Hem hoef je niks te vertellen. Hij weet wat een lopende kraan tijdens de seksfilm betekent.

Uitgeput val ik op bed. Mijn sexy vriendin is weer dezelfde trut die ze altijd is geweest en ook ik ben weer wat ik acht maanden was: een eenzame rukker.