JOHN HERNDON OVER Postrock

AMSTERDAM, 23 MAART “Eén ding is zeker: de term postrock is niet door ons verzonnen.

Ik snap wel wat ze bedoelen als er geschreven wordt dat Tortoise postrockmuziek maakt, maar wij voelen ons niet verantwoordelijk voor etiketten die ons door anderen worden opgeplakt. Postrock is een al te gemakkelijke verzamelnaam geworden voor muzikanten die vroeger in traditionele rockgroepen zaten en die nu een sampler hebben gekocht. Onze muzikale horizon reikt veel verder dan dat. Zelf luister ik met evenveel interesse naar drum'n'bass als naar gamelanmuziek.'' Tortoise: TNT (City Slang 8706). Concert 4/4 Paradiso, Amsterdam. John Herndon is vibrafonist, toetsenman en percussionist in Tortoise, de groep uit Chicago die naar aanleiding van het grensverleggende album Millions Now Living Will Never Die (1996) werd aangewezen als wegbereider van een nieuwe richting in de rockmuziek: postrock. Terwijl hun experimenten navolging vonden van groepen als Trans Am, Ui en Mogwai, sloegen de muzikanten van Tortoise hun vleugels uit als remixers, producers en gastspelers op platen van Stereolab, Eleventh Dream Day, Blur en The Sea And The Cake. De nieuwe Tortoise-cd TNT klinkt niet zo explosief als de titel doet vermoeden, maar bevat trage en melodieuze instrumentals op het grensvlak tussen pop- en serieuze muziek.

“We spelen in rockclubs voor een rockpubliek, dus in die zin zijn we een rockband. Maar er is meer te koop in de wereld dan alleen bas, gitaar en drums. De elektronische muziek van Kraftwerk en de new wave van This Heat hebben mij gesterkt in de overtuiging dat experimentele muziek niet per definitie ontoegankelijk hoeft te zijn. Eenvoud en melodie zijn onze sleutelwoorden. Het experiment schuilt in de manier waarop wij geluiden manipuleren. Effectapparatuur stelt ons in staat geluiden zodanig te bewerken, dat je het oorspronkelijke muziekinstrument niet meer herkent. In die zin hebben we meer gemeen met hedendaagse dance-producties dan met traditionele rockmuziek.

“De term postrock heeft een aura gekregen van machinale, anti-emotionele muziek. In dat plaatje past de veronderstelling dat wij de zang welbewust weglaten, omdat de menselijke stem het meest emotionele muziekinstrument heet te zijn. Met die optiek ben ik het volstrekt oneens. Er is een overvloed aan instrumentale muziek die intense emoties oproept. Ik noem John Coltrane en Miles Davis, maar zelfs een bijna mathematisch muziekstuk als Music For 18 Musicians van Steve Reich heeft mij ooit diep geraakt. Wij spelen instrumentale muziek uit gewoonte, omdat we nooit op het idee zijn gekomen er zangpartijen aan toe te voegen. Daar komt nog eens bij dat we geen van allen graag in de schijnwerpers staan. Ik verschuil me het liefst achter mijn drumstel of vibrafoon. In mijn spel kan ik al mijn emoties kwijt.”