Huibert van den Eijken

Pistool- en geweerschoten die onder de wallen van het bastion van de Naardenvesting worden gelost, veroorzaken in de omgeving geen geluidsoverlast. De negentig leden van Naardense schietsportvereniging Huibert van den Eijken kunnen daarom in alle vrijheid hun wapens op de roos aan de overkant van de schietbaan richten.

Schutters in alle soorten en maten kent de vereniging. Van havenarbeiders tot hoogleraren en van tandartsen tot truckchauffeurs, bijna iedereen die zich aangetrokken voelt tot het schieten met een klein kalibergeweer of een pistool, kan in het bastion terecht. Niet iedereen. Want bestuur en leden zien er nauwlettend op toe dat zich geen mensen met machogedrag tussen het gewetensvolle schuttersvolk mengen. Een strenge ballotageperiode van minimaal een half jaar waakt ervoor dat boosaardige geesten de sfeer bederven. Want laten we wel wezen. Wie kwaad in de zin heeft, zou zich bij een vereniging als Huibert van den Eijken kunnen bekwamen in het schieten met geweer en pistool.

Een lid dat eigenaar van een vuurwapen wil worden, dient minimaal een jaar bij de vereniging te hebben geschoten. Dan pas kan de politiechef na overleg met het clubbestuur overgaan tot het geven van een verlof voor wapenbezit. Want een wapen is en blijft een gevaarlijk ding. Schieten zoals de leden van de Naardense vereniging het graag doen, heeft weinig met agressie te maken. Het is een intensieve vorm van ontspanning. Want wie een uur zijn best heeft gedaan om de roos te raken, is ver buiten de wereld van alledag geweest.

De Naardense schietsportvereniging is evenals veel van deze vereniging ontstaan in het verzet tijdens de oorlog. Toepasselijk heette de vereniging aanvankelijk De Vrijheid. Maar omdat elke vereniging zich De Vrijheid noemde, besloten de Naardense schutters hun naam te veranderen in Huibert van den Eijken. De naam is ontleend aan het heldhaftige gedrag van de smid van Naarden die in 1672 met zwaard en driepoot zijn vrouw en dochters probeerde te beschermen tegen de Spanjaarden. Op het verenigingswapen staat daarom onder meer een beeltenis van Huibert van den Eijken met zwaard en driepoot.

In het bastion hebben de leden van de schietsportvereniging weinig reden tot klagen. Problemen zijn er wanneer mensen willen praten. Want soms is het nodig in het bastion de hoofden bij elkaar te steken. Dan zoeken ze in het opmerkelijk fraaie interieur een hoekje uit, waar ze geïsoleerd van het lawaai kunnen praten. Maar in een gemoderniseerde bezemkast is het niet aangenaam toeven. Bij voorkeur vergaderen ze daarom thuis bij een bestuurslid. Ver van het bastion, ver van het lawaai dat vuurwapens onmiskenbaar maken. Maar praten doen ze liever niet. Schieten, daar gaat het om bij Huibert van den Eijken.