Le confessional

Le confessional (Robert Lepage, 1995, Canada/Engeland/België). Belg.2, 23.25-1.00u.

De belangrijkste hoofdrol in Le confessional, het speelfilmdebuut van de Canadese theatervernieuwer Robert Lepage, is weggelegd voor een andere speelfilm: Alfred Hitchcocks I Confess uit 1953. In die thriller is de van moord verdachte priester Montgomery Clift van mening dat hij zichzelf niet kan verdedigen, uit respect voor het biechtgeheim. De werkelijke dader heeft tegenover hem immers al een bekentenis afgelegd. Le confessional is thematisch geïnspireerd op deze thriller en vertoont er enkele fragmenten uit. Maar daar blijft het niet bij. De film voltrekt zich voor een deel in het Quebec van 1952, precies toen de 'master of suspense' daar was neergestreken om er 'I Confess' te draaien. Zo zien we Hitchcock (gespeeld door de Britse look-alike Ron Burrage) een van zijn altaarscènes regisseren, in wat op het oog lijkt op een nauwkeurige reconstructie van de werkelijkheid van weleer.

Een ander deel van Le confessional speelt in het Quebec van 1989, wanneer een zekere Pierre (door Lothaire Bluteau neergezet als een anti-held) op zoek gaat naar de onbekende verwekker van zijn geadopteerde 'broer' die zijn chronische gevoelens van onthechting met drugs pleegt te verzachten. De speurtocht voert ons - uiteraard - terug naar de nodige biecht- en familiegeheimen uit 1952.

Het door Lepage eigenhandig geschreven scenario varieert - net als zijn tweede, evenmin in Nederland uitgebrachte speelfilm Le polygraphe - nogal gratuit op de betrekkelijkheid van de werkelijkheid en op religieuze noties als schuldbesef en boetedoening. Interessanter is de onstuimige, magisch-realistische vormgeving. Als regisseur maakt Lepage gretig gebruik van bij uitstek filmische middelen, vooral om naadloos heen en weer te schakelen tussen de twee tijdsniveaus. Onontkoombaar kleven er nogal wat pompeuze kantjes aan die ontstuimigheid. Zo wordt een close-up van een ouderwets scheermes uit 1952 gevolgd door een shot van rood gekleurd water dat - precies zoals in Hitchcocks klassieke douche-scène uit Psycho - kolkend wegstroomt in een afvoerputje. Vervolgens blijkt dat water afkomstig te zijn van een verfkwast die anno 1989 wordt schoongespoeld. Je moet er maar opkomen.