CATHERINE SAUVAGE (1929-1998); Zangeres met gevoel voor tekst

AMSTERDAM, 20 MAART. Catherine Sauvage, vooraanstaand vertolkster van het Franse chanson, is vannacht na een langdurig ziekbed overleden. Ze was 68 jaar. Haar grootste roem dateert uit de jaren vijftig en zestig; haar bekendste lied was het onweerstaanbaar aanstekelijke Paris Canaille, waarin ze de levensvreugde opriep van een stad vol geuren en kleuren.

Ze werd in Nancy geboren als Janine Saunier en vertelde in interviews dat haar vader een a-muzikale accountant was. Toch kreeg ze jarenlang piano- en balletlessen. Haar theaterdebuut maakte ze als actrice bij het gezelschap van Jean Louis Barrault. Op aandringen van een impresario die haar in de kring van collega's en vrienden had horen zingen, presenteerde ze zich in 1948 voor het eerst als chansonnière. Zelf noemde ze zich liever een diseuse voor wie niet de zang voorop stond, maar de tekst. Tijdens haar optreden wisselde ze de chansons dan ook graag af met het voordragen van gedichten. Ook bleef ze af en toe nog acteren.

Begin jaren vijftig droeg Catherine Sauvage, door hun eerste liedjes op haar repertoire te zetten, veel bij aan de bekendheid van artistieke zielsverwanten als Léo Ferré en Georges Brassens. Voor het Franse publiek speelde ze tevens een belangrijke rol bij de herontdekking van Brecht en Weill, door vertalingen van hun beste nummers te zingen. Ze stond bekend als een chansonnière engagée voor wie de kwaliteit van haar chanson-repertoire zwaarder woog dan de toegankelijkheid. Typerend was het sarcastische nummer Syndicat des musiciens dat ze eind jaren zestig zong, en waarin ze de manager van de nieuwe zangsensatie Mireille Mathieu op de hak nam vanwege het belang dat hij hechtte aan het opbouwen van een commercieel imago.

Zelf was ze wars van dat soort uiterlijkheden. “Ik zing niet voor de mensen maar voor mezelf, weet u?” zei ze in 1959 in deze krant tijdens een bezoek aan Nederland. Wel vroeg ze zich toen zorgelijk af of het Nederlandse publiek het vele argot in haar chansons wel zou begrijpen. Maar haar voordracht was zo plastisch en zo expressief dat dat haar populariteit in ons land niet in de weg stond.

Sinds de jaren zestig is hier van Catherine Sauvage weinig meer vernomen. In eigen land bleef ze werken als chansonnière en voordrachtskunstenares. Op haar laatste plaat, uit 1992, leest ze gedichten van Jacques Prévert. Zijn poëzie was ook de hare.

    • Henk van Gelder