Hotel Restaurant; Hemels dineren in het klooster

La Sonnerie, Nieuwstraat 45, 5691 AB Son & Breugel, 0499-460222

De zon gaat onder en de klok klept voor de vespers. Juist op dat moment sta ik voor de grote eikenhouten deur van hotel-restaurant La Sonnerie in Son. Vroeger huisden hier de Zusters der Liefde. Het kost geen moeite me voor te stellen hoe eertijds het luikje in de deur openging en het gezicht verscheen van soeur portier. La Sonnerie is een van de tien Nederlandse hotels die in een voormalig klooster zijn gevestigd. Het rijke Roomse leven heeft plaats gemaakt voor het goede leven van alle gezindten.

Het klooster dateert uit 1871, maar het moet in de jaren dertig een fikse verbouwing hebben ondergaan. Van binnen heeft het de sfeer van een vooroorlogs schoolgebouw met kleurige geglazuurde tegels en glas in loodramen in het trappenhuis.

Het kloosterlijk verleden van La Sonnerie is een inspiratiebron voor de folders en advertenties van het hotel-restaurant. Er wordt zowel 'hemels' als 'zalig' gekookt en de kok draagt een aureooltje op zijn hoofd. Een huwelijksnacht in La Sonnerie 'klinkt als een klok en galmt lang na'. Een vorm van auditief exhibitionisme waar niet iedereen op uit is.

Behalve het hartelijk onthaal is de kwaliteit van de keuken een van de pluspunten van La Sonnerie. De zoon des hotels staat achter het fornuis. Hij streeft naar een 'eerlijke manier van koken'. Oneerlijk koken is het laatste wat je in zo'n omgeving verwacht. De zondige keuken, ik zou het graag eens meemaken.

Het aperitief wordt geserveerd in de lounge. In een van de zitjes bij de open haard bestuderen we de menukaart en snoepen onderwijl van beloftevolle amuses, een kopje schuimige erwtensoep, een vleesrijke bitterbal en een smeltende rillettes. De kok schept er kennelijk genoegen in traditionele schotels, meestal uit de Franse keuken, een nieuwe interpretatie te geven. Bij het 'l'oeuf fermier poché' heeft hij gerookte zalm gedacht. Dat mag met reden een boerengerecht nieuwe stijl heten. Om tot een representatieve keuze uit het aanbod te komen, nemen we het viergangenmenu (ƒ 95) en een à la carte keuze die een tientje meer vergt.

De voormalige refter fungeert als restaurant. De geaureoolde blijkt eerlijkheid gelukkig met een enigszins barokke kookstijl te kunnen combineren. Zo genieten we intens van kreeftbitterballen op spinazie met tomatensaus, van knolselderijcrème met truffelroom, van zeeduivel met spek en zuurkool, van lamsvlees met een forse, decoratieve aardappelwafel en van snoekbaars bedekt met aardappelschubjes en een 'tournedos' van langoustines. De meeste gerechten voor ƒ 60 begeleid door een Rully van Drouhin.

Als dessert kies ik de bitterkoekjesbavarois met sinaasappelgelei en abrikozencoulis, ook zo'n klassiek gerecht in een nieuwe uitmonstering. Bij het menu hoort een surprisedessert. En wat een verrassing, het is dezelfde bitterkoekjesbavarois.

De klok slaat elf, ver na de completen en ga ik naar bed. Het is geen sobere aangelegenheid in een kloostercel, maar een comfortabele overnachting in een goed verzorgde, ruime zolderkamer voor ƒ 140. Tussen mij en het panorama op de Dommelvallei blijkt helaas een nieuwbouwwijkje te liggen, maar er is wel onbelemmerd zicht op de kloostertuin en de kapel met klokkentoren.

Folders en brochures op de kamer geven een idee van de mogelijkheden tot ontspanning in de omgeving, een bezoek aan Thermae Son, een gokje in het Eindhovens casino - zou dat de instemming van moeder overste hebben? - of een wandeling door de Sonse Bergen, een natuurgebied dat vlakker is dan de naam doet vermoeden.

Een oude hotelwens gaat in vervulling. De televisie is vanuit het bad te bekijken en te bedienen. Twee oude hotelwensen blijven onvervuld. Douchen zonder de hele badkamer nat te maken, is onmogelijk. En met dekbed is het voor mij te warm, zonder dekbed te koud. Dat doet verlangen naar twee ouderwetse dekens, die zorgen voor een regelbare warmte-afvoer.

Moeiteloos slaap ik door de metten, de lauden en de prime heen. Pas als de klok voor de terts slaat, sta ik op. Beneden doe ik me te goed aan een gul ontbijt aan een glanzend geboende kloostertafel.