De ministers van BZ

AL JAREN HEBBEN de ministers Van Mierlo en Pronk, tegenvoeters-voordeurdelers op het ministerie van Buitenlandse Zaken, het geregeld met elkaar aan de stok over allerlei kwesties die hun competenties raken. Dat moet kunnen voor zover zij daaromtrent op hun departement en in de ministerraad tijdig compromissen kunnen vinden die deel zijn van het regeringsbeleid dat de Tweede Kamer moet beoordelen en de bevolking te zien krijgt.

Maar na drieëneenhalf jaar dergelijke tegenstellingen in een dubbelvraaggesprek in een departementaal blad puntsgewijs bespreken en naar een andere, betere, toekomst verwijzen, is wat anders. Niet het ministeriële recht op een eigen opvatting is immers aan de orde, maar het recht op een minimum aan helderheid over het regeringsbeleid voor parlement en burger. Mocht dat vereiste een te knellend juk opleveren kan een minister aftreden. Of anders het zicht op zulke meningsverschillen bewaren voor de memoires.

PREMIER kOK, denkend aan de linkervleugel van zijn partij en het imago van zijn kabinet, heeft de openlijk beleden meningsverschillen van zijn ministers gisteren in de Tweede Kamer in één adem “belangwekkend” en “onschuldig” genoemd. Ze zeiden dus veel, Van Mierlo en Pronk, maar eigenlijk toch ook niets bijzonders. Zo wordt de eenheid van het regeringsbeleid een eenheid in (waarneembare) verscheidenheid. Dat is een herijking van het staatsrecht waar nog niemand op gekomen was. Morgen klagen we, in de verscheidenheid van ons medialandschap, verder over de afstand tussen de burger en “de politiek”.

Always (Steven Spielberg, 1989, VS). Zie film-vooraf. BBC1, 24.00-2.00u.