Ziekenverzorgers (1)

Renée Braams schrijft (26 februari) dat 85 procent van de ziekenverzorgenden klaagt over gebrek aan tijd voor persoonlijke aandacht maar dat dit niet klopt met de feiten. Het gevoel van onvrede ligt eerder dááraan dat de klagers niet goed weten hoe ze zouden kunnen communiceren. Dat dit voor een deel van de klagers waar kan zijn, wil ik beslist niet bestrijden. Maar dat het voor allemaal zou gelden?

Haar eigen ervaringen in de praktijk hoeven overigens niet zó in tegenspraak te zijn met die van de meeste klagers, als het lijkt. Het zou kunnen zijn dat zij een echte vluggerd is, die bijvoorbeeld dubbel zo vlug en efficiënt werkt als de gemiddelde zorgverlener. Een gedeelte van de hoge werkdruk kan aan het management en aan manco's in de opleiding liggen. Maar ook de doorsnee verzorgende moet tijd hebben voor sociaal contact. En zelfs de langzame, en minder goed opgeleide medewerkers. (Of júist die?)

Ik vermoed dat ook andere negatieve ervaringen kunnen bijdragen aan een gevoel van 'wij zijn het moe' en overbelasting. Men moet dan denken aan de vele elkaar snel opvolgende, ondoordachte, tegenstrijdige veranderingen in de organisatie, waarvan gezegd werd dat ze de kwaliteit beoogden, maar die algemeen als bezuinigingen gezien werden. Toezicht op het financieel beleid en uitvoering is zeker nodig, maar moet dat dan velen verplichten tot administratief werk waarvoor zij niet geschikt zijn en waarvan ze de zin niet inzien?

De instellingen en het personeel stellen zich - vrees ik - niet op als volwassenen. De werkgevers zouden al lang via de LVT en de werknemers via de ondernemingsraden tegen het kabinet moeten zeggen: aan al dat reorganiseren en bezuinigen kunnen we niet meer meedoen! Stakingen organiseren willen we niet, omdat dit de cliënten nog meer zou raken. We gaan gewoon de noodzakelijke zorg geven en riskeren en bloc als elkaar steunende instellingen een faillissement. De zwartepiet geven we tijdig aan het kabinet. Failliet gaan gebeurt dan natuurlijk niet. Dat kost de partijen immers stemmen. (Dat gebeurt nu al!)

    • Ton Postmes