Smerige tackles

Min of meer op zijn oude dag begint de FIFA de criminele kanten van de voetballerij aan te pakken. Wij hebben kunnen lezen, dat tijdens het komende wereldkampioenschap alle van achteren ingezette tackles met rood zullen worden bestraft. Dat is te zeggen: als de FIFA in de praktijk van het WK zijn wil kan doorzetten, want ik moet nog zien, dat iedere scheidsrechter, hoe strak op zijn plicht dienaangaande ook gewezen, de opdrachten van de wereldvoetbalorganisatie nakomt.

“De tackle van achteren is een smerige overtreding”, schreef Poul Annema in de Volkskrant en zo is het maar net. Des te vreemder is het eigenlijk, dat er op de recente doelstelling van de FIFA heel wat kritiek is losgekomen. In wezen ligt de zaak bijzonder eenvoudig. Tackles die van achteren komen, kunnen vrijwel nooit correct zijn, ook al zou er bij de daders geen boze opzet bestaan om de tegenstander te blesseren. Gezien de situatie kan de aanvaller de benen van de tegenstander niet ontwijken, ook al zou hij dat graag willen. Men kan dus stellen, dat het wonderbaarlijk is dat de machthebbers niet al veel eerder hebben verordonneerd dat het afgelopen moest zijn met dit soort smerige overtredingen.

Altijd heeft in de voetballerij de gedachte meegespeeld dat voetbal een mannelijk spel was en moest blijven. Annema herinnert in zijn artikel aan een uitlating van Johan Neeskens, die destijds verkondigde dat het hoog tijd werd dat Oranje een echte bikkelaar zou krijgen. Neeskens bedoelde: “Zo iemand als ik vroeger was.” En het is waar, dat deze grootste bikkelaar van allen veel meer lof dan kritiek heeft gehad op zijn rauwdouw-daden.

Herhaaldelijk is ten aanzien van Neeskens en onder anderen Jan Wouters in bevlogen bewoordingen gezegd en geschreven dat dit edele tweetal weer van enorme waarde voor hun ploeg was geweest. Dat was nog waar ook, maar dan nam je wel een veelheid van knalharde tackles, zowel binnen als buiten de spelregels om, voor lief. Voor veel mensen uit de voetbalsport liggen de zaken zeer simpel: je probeert met technisch, sportief voetbal te winnen. Krijg je in de gaten dat de kans dat dit lukt beperkt is, dan moet de beuk erin. Wil de tegenstander zich niet goedschiks de mindere weten, dan moet het maar kwaadschiks.

Zij die zich realiseren dat de mens tot alle kwaads is geneigd, wijzen dan snel op de scheidsrechters. Die moeten alles in goede banen leiden. En achter hen verrijzen de statige heren van de Tuchtcommissie. Het is verre van mij om hen van gesjoemel te beschuldigen. Maar als ik lees, dat de Feyenoorder Cruz er met vier wedstrijden schorsing vanaf komt, nadat hij op zeldzaam-gemene manier de PSV-doelman Waterreus de benen onder het lichaam had weggetrapt, dan zou zo'n man de rest van het seizoen niet meer in actie moeten kunnen komen. Wanneer weigert een prominente club een speler, die als gewelddadig bekendstaat, om die reden onder contract te nemen?

Altijd wordt van kwaadwillende voetballers verontschuldigend gezegd dat ze buiten het veld zulke aardige jongens zijn. Soms is dat de waarheid. Maar het moet ons veel heviger interesseren hoe ze zich binnen de krijtlijnen gedragen. Ik weet wel dat de grote clubs hun sterren eigenlijk helemaal niet vanwege schorsingen willen missen, nog geen week. En dat zij achter de schermen hun zegje contra andere autoriteiten zullen doen in de trant van: “Wij geven miljoenen voor die kerels uit, maar dan moeten ze wel spelen en niet geschorst zijn.”

Natuurlijk zal Cruz ongenadig op zijn tabernakel hebben gekregen. Maar vermoedelijk alleen in de trant van wat-ben-je-ontzettend-dom geweest. Dom is de kreet die dan gegarandeerd klinkt. Hoe moreel verwerpelijk, daar hoor je zelden over. Een Duitse cabaretier heeft eens gezongen over een wereld die verkeerd draaide en daarom niets waard was. “Lieber Herr Gott sei doch tüchtig, dreh den Globus wieder richtig.” Volgens mij is dat laatste nog steeds niet gebeurd.