Jonge en oude vrouwen zingen mee met De Kast

Concert: De Kast. Gehoord: 15/3 Musis Sacrum, Arnhem. Herhaling: 19/3 Theater aan de Parade, Den Bosch; 22/3 De Oosterpoort, Groningen; 25/3 De Meerpaal, Dronten e.v.

De pauzemuziek werd al hard meegebruld. De stemming zat er goed in, nog voor De Kast één noot had gespeeld, en toen de vijf Friezen opkwamen was het helemaal feest in de Arnhemse concertzaal Musis Sacrum, waar een zee van zwaaiende armen en meedeinende mensen een succesvol begin van een tournee door Nederland inluidde.

De Kast maakt geen feestelijke carnavalsmuziek, maar energieke rock met een gevoelige inslag. De ballad In Nije Dei ('Een Nieuwe Dag'), het enige Friestalige nummer van de groep, werd vorig jaar een mega-hit, en op het moment staat het nummer Woorden Zonder Woorden in de top tien. De cd's Niets Te Verliezen en De Noorderzon, onlangs verschenen, kwamen op de eerste plaats in de albumlijsten. De eerste, Alles Uit De Kast, uitgebracht in 1993, was overigens geen succes - pas het afgelopen jaar brak de groep door.

Het sterkste punt van De Kast is zanger Syb van der Ploeg. Zondagavond was niet moeilijk te zien waarom: met zijn leren broek, stoer zwart bloesje en lang krullerig haar is Van der Ploeg een mooie jongen, type Jon Bon Jovi, die zelfverzekerd en enthousiast op het podium staat. Zijn charmante glimlach miste zijn uitwerking niet op de voornamelijk vrouwelijke fans, van jonge meisjes tot oudere vrouwen. Groepjes jongens waren er nauwelijks in Arnhem: een avondje De Kast is iets om met een stel vriendinnen te doen, of desnoods met je vriendje. Van der Ploeg heeft de uitstraling van een romantische dromer die geen watje is, ondanks zijn mijmerende teksten over de liefde, waarin hij zich kwetsbaar opstelt. Zoals Woorden Zonder Woorden, over een relatie waaruit de passie is verdwenen, waarin hij verzucht: 'Ik voel me zo alleen'.

De zanger komt over als een ideale schoonzoon. Hij mag dan in een popgroep zitten, je kunt je niet voorstellen dat hij drugs neemt of zich aan andere rock & roll-excessen overgeeft. Rebellie houdt hem zo te zien net zomin bezig als zijn fans.

Vrijwel elk woord dat Van der Ploeg zong werd luidkeels meegezongen, want dat is de tweede troef van De Kast: hoewel de liedjes niet bijzonder sterk of memorabel zijn, zijn ze wel gemakkelijk mee te zingen. Dat de teksten in het Nederlands zijn werkt in hun voordeel: Nederlandstalige pop is populairder dan ooit op het moment.

Muzikaal gezien stelt de luistervriendelijke kraak- noch smaakrock van De Kast weinig voor. De composities zijn voorspelbaar, de muzikanten middelmatig, Van der Ploeg een redelijke maar onopvallende zanger. Verrassende wendingen of gewaagde vondsten waren niet te horen: als de gitarist een solo inzette, verliep die precies volgens verwachting. Precies zoals de volle zaal het graag hoorde.