200 sinas

Briefje gevonden, '6 Cola, 4 bier, chips (niet vergeten)', staat erop. Het moet van buiten zijn. Hier kun je niks zomaar bestellen, daar heb je formulieren voor nodig, en bier is er al helemaal niet. Een belangrijk bericht. Op de censuurpost na is het voor het eerst in maanden dat ik weer iets rechtstreeks uit de andere wereld lees. Want ook televisiebeelden en bajesboeken zijn uiteindelijk tweedehands. Die worden niet in hanepoten geschreven met krullen, haakjes en uit de hand gelopen onderstrepingen.

Behoedzaam steek ik het in mijn zak. Het is wat nat en sommige letters zijn wat uitgelopen. Voor de rest is het puntgaaf. 'Einde lucht', schelt de bel. Geen blauwe die er bij de X-ray naar kijkt. Ongeschonden bereikt het mijn cel.

Voorzichtig leg ik het op mijn tafeltje. Uitdagend kijkt het me aan en ik kan er geen genoeg van krijgen. Zomaar bier, cola, fris en chips te kunnen bestellen, zonder dat er een blauwe aan te pas komt, is lang geleden. Zoveel vrijheid heb ik in tijden niet gezien.

Ik pak mijn balpen en begin de cijfers een voor een door te strepen. Ook dat geeft een kick: zelf je bestelling te kunnen veranderen, zonder gezeik van wie of wat dan ook. Van 6 Cola maak ik er 8, van vier bier 40, van 2 fris 12 en na de chips schrijf ik er nog ik weet niet wat bij: 6 pakken zoutjes, 5 stukken kaas (Ouwe Leidse!!), 12 chocoladerepen, 2 rode wijn en nog veel en veel meer, net zolang tot er geen stukje wit meer over is.

Ik ben nu door het dolle heen. Het liefst zou ik de hele cel willen vol schrijven en ook rijd ik ontelbare keren achter elkaar met al die bestellingen weg. Winkel in, winkel uit, karretje vol, karretje leeg. Een buizer begint op zijn verwarming te rammen. Ik ben weer terug van weggeweest. 'Wat schiet je daar nou mee op', dreunt zijn wanhoop. 'Tot je vrijheid zal je het met ons moeten doen, maak jezelf toch niks wijs.'

Ik knik. Hij heeft gelijk. Dat lijstje is nep. Langzaam scheur ik het kapot en gooi de snippers in de prullenbak. '200 Sinas', leest er eentje. Weer een droom weg.