THE ECONOMIST

De Labour-regering van de Britse premier Tony Blair koestert een modern imago. Ze wil af van het stoffige, grijze beeld dat men vaak van politici heeft. Zoals president Clinton zich graag omgeeft met figuren als zangeres Barbra Streisand en acteur Tom Hanks, zo nodigde Blair Noel Gallagher van de popgroep Oasis uit.

Gezien het soms wat hooghartige imago dat Groot-Brittannië in het buitenland heeft, kan het geen kwaad om de meer ontspannen kant van de Britse samenleving te beklemtonen, constateert the Economist, maar daarin schuilt wel een gevaar. Elke tiener zal onmiddellijk bevestigen dat niets zo tragisch is als een doelbewuste poging om 'cool' te zijn. Als Blair overdrijft met zijn jeugdige gedrag dan zullen Groot-Brittannië en de rest van de wereld snel terugverlangen naar 'pomp and circumstance' en 'stiff upper lips'. Bovendien onderkent Blair niet dat de Amerikaanse idolen in de particuliere sector werken en van de president niet veel meer verwachten dan een handdruk, terwijl de Britse popcultuur een traditie van rebellie heeft en de premier ook afrekent op zijn beleid. Populair doen met Oasis en de uitkeringen van ongehuwde moeders verlagen is niet goed voor Blairs geloofwaardigheid.