Shane MacGowan mompelt nog wat

Concert: Shane MacGowan. Gehoord: 15/3 Amsterdam.

Een jonge held, was Shane MacGowan toen hij vijftien jaar geleden aan het hoofd stond van een nieuwe Iers/Engelse folkbeweging. Omringd door bekeerde punkrockers met accordeons en tin whistles was MacGowan de dichter onder de aanstormende folk-punks, die liedjes als het inmiddels tot een klassieker uitgegroeide Dark Streets Of London van zijn toenmalige groep Pogue Mahone (later The Pogues) met het grootste gemak uit zijn mouw schudde.

Het valt niet mee om in de veertigjarige Shane MacGowan van nu de jonge held van toen te herkennen. Als een onverbeterlijke dronkelap staat hij wezenloos op het podium. Hij lispelt onverstaanbare aankondigingen en zijn blote bierbuik bungelt schaamteloos over zijn broekriem. Bedroevend is de onverschilligheid waarmee hij zijn nieuwe groep The Popes aanvoert, beter: achter ze aan zwabbert.

Los van de flauwe naamsverwijzing naar The Pogues is er met The Popes niet veel mis. De groep is sinds MacGowans solodebuut The Snake uit 1994 zelfs gegroeid in de rol van rockende folkgroep, met eervolle vermeldingen voor accordeonist Kieran Kiely en elektrische banjospeler Tom MacAnimal, de Jerry Garcia van de Britfolk. Vergeleken met het explosieve instrumentale intermezzo dat ze gisteren in de uitverkochte Melkweg Max mochten weggegeven, moesten ze zich inhouden om in de zangnummers niet alle aandacht naar zich toe te trekken, boven het gemompel en het toonloos geschreeuw van MacGowan.

Wijselijk stonden er vooral snelle hoempanummers op het programma, zodat het publiek lekker kon springen en het kwaliteitsverschil tussen band en beschonken zanger niet al te veel opviel. De ooit zo po√ętische MacGowan bedenkt nu vooral botte teksten over Ierse underdogs die de geuzennaam 'Paddy' hebben aangenomen: van Paddy Rolling Stone via Paddy Public Enemy naar Rock'n'Roll Paddy. Geen van allen haalden ze het niveau van oudere successen als Streams Of Whiskey, een nummer ('I am going where streams of whiskey are flowing') dat door MacGowan lang geleden wat al te letterlijk werd opgevat. Dat hij drinkt als een ketter is geen nieuws, maar dat hij het gevoel voor zijn muziek nu definitief lijkt te zijn kwijtgeraakt is ontluisterend. The Crock Of Gold, heet zijn nieuwste cd. De pot met goud ligt er nog wel, maar Shane MacGowan begeeft zich met wankele tred naar het verkeerde uiteinde van de regenboog.