Segers komt als halfgod uit de hel tevoorschijn

Vorige week loodste doelman Hans Segers zijn Engelse club Wolverhampton Wanderers naar de halve finale van de FA Cup door een penalty te stoppen. Zaterdag herhaalde hij zijn kunststuk. “Ik heb eindelijk een traumatische periode kunnen afsluiten.”

WOLVERHAMPTON, 16 MAART. Zachtjes prevelt Astrid Segers het voor zich uit terwijl haar bejubelde echtgenoot het éne na het andere interview afwerkt. “Hans was zo down na die rechtszaken. Hij had bij de Wolves bovendien twintig maanden alleen maar in het tweede elftal gespeeld. Dit succes had op geen beter moment kunnen komen.” En als Hans Segers weer naast haar zit: “Twee strafschoppen achter elkaar stoppen, hoe heb je het zo kunnen verzinnen?”

De reddingen kwamen precies op tijd voor Segers, want de 36-jarige Brabander had zijn naam niet volledig kunnen zuiveren. Pas na twee rechtszaken werd hij vrijgesproken van het 'ritselen' van wedstrijden door expres ballen door te laten. In ruil voor grote sommen geld van een Maleisisch goksyndicaat zouden Segers, de inmiddels gestopte John Fashanu - zijn voormalige collega bij Wimbledon - en Bruce Grobbelaar, oud-keeper van Liverpool, tussen 1991 en 1994 wedstrijden hebben beïnvloed. Die beschuldigingen werden niet bewezen geacht, tot twee keer toe kwam de jury niet tot een uitspraak.

De Engelse Football Association (FA) strafte het trio wel voor het illegaal gokken op wedstrijden. Segers verklaarde de storting van 104.000 Britse pond (ruim 350.000 gulden) op een geheime, Zwitserse bankrekening uit betalingen voor het voorspellen van uitslagen in de Nederlandse voetbalcompetitie. Pijnlijke details werden onthuld tijdens de twee rechtszaken. Zo had Segers eerst gelogen over zijn extra inkomsten uit angst met de dubieuze praktijken van Grobbelaar te worden geassocieerd. Hij verzon een verhaal over gestolen auto's en biechtte tevens op dat zijn telefoongesprekken met Fashanu niet over geld, maar over hun beider buitenechtelijke relaties gingen.

Geen wonder dat Segers niets meer wil zeggen over de affaires, die bijna zijn leven verwoestten. Hij heeft er wel een boek over geschreven. The Final Score had al gepubliceerd moeten worden. Maar tot tien dagen geleden kon Segers niet vermoeden dat hij nog één verrassend hoofdstuk zou kunnen toevoegen. Het sombere relaas over het talent van PSV dat na een verblijf van ruim dertien jaar in Engeland wegkwijnt op de reservebank bij een club uit de eerste divisie kent toch nog een happy end. Op 4 maart debuteerde Segers in het competitieduel met hekkensluiter Stoke City in het eerste elftal van de Wolves. “De vaste keeper Mike Stowell was ziek”, vertelt Segers. “Eindelijk kreeg ik mijn kans en ik speelde ook goed, al baalde ik flink omdat Stoke in de laatste minuut nog voor 1-1 zorgde.”

Drie dagen later volgde zijn indringende confrontatie in de FA Cup met landgenoot Jimmy Floyd Hasselbaink van Leeds United, dat in de Premier League uitkomt. Nog twee minuten stonden op de klok en Wolverhampton Wanderers verdedigde op Elland Road een 1-0 voorsprong. Segers: “Ik had Hasselbaink al twee keer een penalty zien nemen, twee keer in dezelfde hoek, links van de doelman. De druk op hem was moordend, hij moest Leeds behoeden voor uitschakeling. Ik had niets te verliezen, ik koos voor zijn favoriete hoek en wat er daarna allemaal met mij is gebeurd, kan ik nauwelijks bevatten. In tien dagen tijd ben ik een halfgod geworden. Niemand kende mij in Wolverhampton, nu kan ik niet meer ongestoord over straat lopen.”

Bijna 25.000 toeschouwers scanderen zijn naam wanneer Segers zaterdag als eerste het veld betreedt voor de competitiewedstrijd tegen Crewe Alexandra. Koude rillingen lopen over zijn rug. In de eerste tien minuten grijpt Segers drie keer voortreffelijk in, na de pauze gooit hij er nog een fraaie showduik tegenaan. Ook bij de fans aan de andere zijde van het sfeervolle stadion Molineux kan Segers niet meer kapot na de save die Wolverhampton Wanderers in de halve finale van de FA Cup bracht. Maar was plaatsing voor de play-offs in de First Division niet nog belangrijker?

De Wolves, achtste in de eerste divisie, leiden met 1-0 dankzij een intikkertje van de Ierse spits Robbie Keane, met zijn 17 jaar en 8 maanden de op één na jongste debutant in de selectie van de Ierse republiek voor de oefenwedstrijd tegen Tsjechië. Maar het spel is niet om aan te zien. Segers heeft geluk als Crewe-middenvelder Street een onbestrafte duikeling maakt. Over het uitgestoken been van de Wolves-keeper? “Ik heb strafschoppen zien geven voor dergelijke acties”, erkent Segers. Een kwartier voor tijd gebeurt het toch. De bal gaat op de stip na een overtreding van rechtsback Kevin Muscat. “Dit kan niet waar zijn”, flitst het door het hoofd van Segers.

Dan de ontrafeling van een beroepsgeheim. “Want ik leg liever niet uit hoe ik een penalty stop”, zegt Segers, lachend. “Ik dacht meteen: 'Die jongen van Crewe heeft natuurlijk mijn redding op de penalty van Hasselbaink gezien.' Hij vermoedt dat ik voor dezelfde hoek zal kiezen. Maar deze speler is linksbenig. Ook hij staat onder druk, zijn club is nog niet veilig in de strijd tegen degradatie, hij zal de bal rechts van mij schieten, in de voor hem eenvoudigste hoek.”

Stadion Molineux explodeert van vreugde als Smith het scenario van Segers volgt. In een reflex tikt Segers de bal uit de rechterhoek en in de rebound heeft hij het geluk van een goede doelman. De Wolves winnen met 1-0 en manager Mark McGhee dankt zijn reservekeeper voor een redding “die nog belangrijker is dan tegen Leeds”. Met bewondering: “Dankzij Hans mogen we blijven hopen op een plaats bij de eerste zes die recht geeft op deelname aan de play-offs. Segers stond bekend als een extravagante doelman met excentrieke trekjes. Maar hij heeft zich staande gehouden in een voor hem traumatische periode. Ik kan niet meer om hem heen.”

Bijna fluisterend componeert Segers de laatste zinnen van zijn levensverhaal. “Hoe je op basis van wilskracht kunt overleven. Als voorbeeld voor mensen die net als ik door een hel zijn gegaan.” En waar moet The Final Score eindigen? “Op Wembley, in de finale van de FA Cup. Dan zou mijn droom definitief in vervulling gaan. Mijn vrouw en ik zijn erg religieus. We hebben ons de afgelopen jaren vastgeklampt aan het geloof. Een voetballer heeft per definitie een vreemd leven. Ik wilde de manager al vragen mij uit te lenen. Sunderland zou interesse hebben getoond na het vertrek van Zoetebier naar Feyenoord. Nu beleef ik met de Wolves de mooiste week uit mijn carrière en kan ik eindelijk de donkerste periode uit mijn leven vergeten.”