Al jaren gelukkig getrouwd met LFC

Ik heet Liesbeth, maar bij mijn geboorte zei mijn vader: 'Ze heeft een dopneusje. Dit is gewoon Dop.' Zo noemt iedereen me sindsdien, ook op de club.

Als kind kwam ik al veel bij LFC. Mijn opa was voorzitter, mijn broertjes voetbalden er. Omdat ik altijd op het veld te vinden was, vroegen ze op mijn vijftiende of ik jeugdleidster en -trainster wilde worden. Dat verbaasde me wel, maar de jochies van zes, zeven jaar die ik zou gaan begeleiden, waren nog veel verbaasder. Toen ik op de eerste training kwam, mompelden ze: 'Het is een wijf.' Ik was best zenuwachtig, maar het ging prima. Ik volgde een opleiding tot kleuterleidster en met die jochies voetbal je niet echt. Je doet meer spelletjes.

Zelf heb ik nooit zo nodig moeten voetballen, het trok me niet om achter een bal aan te rennen. Wel is mede door mij vrouwenvoetbal bij LFC ontstaan.

Inmiddels ben ik al heel wat jaren heel wat uurtjes voor de club in touw. Ik ben secretaris, beheer de kantine, maak de boel schoon, doe de was voor het eerste en tik alles uit voor het clubblad. Daarin schrijf ik ook een column. Gewoon, over wat er die week op de club gebeurd is.

Momenteel is er sprake van een fusie met LVV, de andere club in Laren. Ik ben daar niet echt voor. Het zijn twee verschillende clubs. Wij zijn de club van het gewone volk, LVV is wat elitairder. Het zou best pijn doen als die fusie er komt, dan ben je toch je eigen cluppie, je eigen familie, je eigen huis kwijt. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik met LFC getrouwd ben. Ja, het is een goed huwelijk. Stukken beter dan mijn eerste.

    • Paul de Lange