Kosovo

In het hoofdartikel van 6 maart met de kop 'Kosovo: op herhaling' geeft u blijk - door de kritische en bittere toon - ervoor te vrezen dat de 'internationale gemeenschap' inzake Kosovo opnieuw dreigt te falen, zoals destijds in Kroatië en Bosnië. Terecht schrijft u dat met name de Europeanen zich verloren in veel gepraat en niets doen, hetgeen zich nu weer aandient.

Uit de toonzetting leid ik ook af dat u vindt dat wél ingegrepen had moeten worden en zeker eerder dan nu gebeurde, waaruit het Dayton-akkoord voortkwam. Maar u weet toch dat MiloviEÉc er - formeel terecht - van uit gaat dat 'Kosovo' een binnenlands probleem is? En dat het buitenland zich hiermee niet te bemoeien heeft?

Het dubieuze argument 'binnenlandse aangelegenheden' is geruime tijd geleden gelanceerd en zeer vaak gebruikt door de Chinese overheid: of het nou ging om Tibet, gevangenen, dwangarbeid of om studentenprotesten: altijd was het binnenlands.

Intussen vindt deze stijl van wanbestuur internationaal steeds meer navolging: kijk naar bijvoorbeeld Indonesië, Algerije en ook naar een nieuwkomer als Kabila van de Democratische Republiek Congo.

Tenslotte begrijp ik niet welke criteria NRC Handelsblad hierbij hanteert, gezien het commentaar 'Chinese zaken' van 26 februari jl. Daarin blijkt u in een cynisch verhaal er best begrip voor te hebben - het bijna toe te juichen zelfs - dat tegenwoordig weer handel gedreven wordt door Nederland met China en indirect zelfs met het leger aldaar. Het Plein van de Hemelse Vrede in 1989 ligt tenslotte alweer ver achter ons (ter vergelijking: Milovic' bloedige oorlog in Kroatië vond plaats in 1991!).

Waarom in vredesnaam wél pleiten voor ingrijpen inzake Kosovo respectievelijk ex-Joegoslavië en niét ten opzichte van China? Meet NRC Handelsblad met betrekking tot dit begrip ook al met twee maten?