Jikkie

HET ONDERSCHRIFT luidde: “D66-lijsttrekker en wethouder in Amsterdam Jikkie van der Giessen, nadat gisteravond duidelijk was geworden dat de fractie van D66 in de hoofdstad gehalveerd is.” De foto van de duidelijk aangeslagen wethouderin die daags na de verkiezingen de voorpagina van deze krant sierde, stond in schril contrast met de triomfantelijke blik van dezelfde politica enkele dagen daarvoor tijdens de verkiezingsdebatten op de Amsterdamse tv-zender AT5.

De opiniepeilingen hadden toen al duidelijk gemaakt dat haar politieke toekomst aan een zijden draad was komen hangen. In zo'n situatie grijpen de Jikkies klaarblijkelijk alles aan om hun vege lijf te redden. De stok die zij koos heette racisme, en de hond die zij uitzocht om daarmee een pak slaag te geven was de lijsttrekker van de VVD Harrie Groen.

De politiek en wellicht ook anderszins onnozele Groen had zich eerder bezorgd getoond over de 'intellectuele achterstand' van allochtonen. Voor Jikkie reden om hem te beschuldigen van racisme. Geen van de verzamelde lijsttrekkers voelde zich geroepen zich in de discussie te mengen. Terwijl Jikkie zich liet meeslepen in haar voor de gelegenheid uit de la getrokken verontwaardiging, keken de andere politieke leiders naar het plafond alsof het hen allemaal niet aanging. Gevraagd of ook zij vonden dat er sprake was van racisme reageerden ze halfslachtig.

Hoe hadden fatsoenlijke en betrouwbare mensen in zo'n situatie gereageerd? Die hadden gezegd: Jikkie, laten we nou, in plaats van publiekelijk te gaan scherpslijpen en onszelf op de borst te kloppen, dat probleem van die intellectuele achterstand of hoe je dat verder ook noemen wilt, serieus nemen. Al jaar en dag heeft het gehakketak over de terminologie waarmee wordt gesproken over gastarbeiders, pardon buitenlanders, pardon allochtonen, ik bedoel dus medelanders van allochtone afkomst, dat bedoel ik dus, de discussie verlamd over waar het in werkelijkheid om gaat: hun achterstand in intellectuele ontwikkeling. En, beste Jikkie, wij, die al een tijdlang verantwoordelijk zijn voor het reilen en zeilen van deze stad, moeten ons er inderdaad voor schamen dat Amsterdam zo schandalig tekort is geschoten in zijn toezicht op de kwaliteit van het onderwijs. Daardoor is niet alleen onder de allochtone, maar bij de hele Amsterdamse schooljeugd sprake van een intellectuele achterstand. Daar zijn natuurlijk de leerlingen uit de zwakste milieus het meest de dupe van. Die hebben thuis niet de beschikking over ouders die kunnen repareren waar het onderwijs tekort schiet.

Dat was, had de Amsterdamse wethouder van Onderwijs en tevens lijsttrekker van de PvdA als hij een fatsoenlijk en betrouwbaar politicus was geweest in dat debat verder moeten opmerken, dat was de situatie zoals ik die vier jaar geleden aantrof. Daarna had hij uit de doeken kunnen doen welke maatregelen hij de afgelopen tijd heeft genomen om daar verbetering in te brengen, om er vervolgens op te wijzen dat het natuurlijk een tijd duurt voor de effecten daarvan zichtbaar worden. Ook was het passend geweest als hij daarbij had vermeld dat het nog steeds ontbreekt aan toezicht op de scholen waardoor die naar hartelust kunnen sjoemelen met de verplichte toetsen en dat aan het probleem van incompetent personeel en verplichte scholing op die punten waar dat noodzakelijk is nog steeds niets is gedaan en dat veel directeuren veelvuldig ziek of anderszins afwezig zijn en nog veel meer.

De dag van de verkiezingen wist Jikkie te melden dat de zaak was uitgepraat. Groen, vertelde ze, had haar duidelijk gemaakt dat met de intellectuele achterstand niet werd bedoeld een achterstand waarmee allochtonen van nature zouden zijn belast. Maar wie had dat eigenlijk ooit beweerd?

    • Leo Prick