Column

Fax aan Ina Brouwer

Lieve Ina

Wat een commotie. Jij zou als Directeur Emancipatiezaken voor ƒ 66.000 opdrachten hebben gegeven aan een goede vriend, de meesterpianist Laurens van Rooijen. Nou en? Wat is daar mis mee? Niets toch?

Ik begrijp niks van alle ophef en gedoe. Laten we de bouillon eens even klaren.

1. Het is toch sowieso een goede Haagse gewoonte om vrienden te helpen. Ik bedoel: jij zit daar als Directeur Emancipatiezaken toch ook niet omdat jij op dat moment de meest geschikte kandidaat voor die functie was? Dat ben je trouwens nog steeds niet en dat weet je zelf ook wel. Je bent gewoon vrolijk uitgerangeerd op het Binnenhof en wat gebeurt er dan? Dan zoeken we wat voor je. Zo kwam Alders in Groningen, Wöltgens in Kerkrade, Vreeman in Zaanstad en jij op Emancipatiezaken. Daar is toch absoluut niks mis mee?

Weet je al wat we met Winnie gaan doen?

2. Jij komt uit de oude CPN en het is toch een goede communistische traditie om alles handjeklap met je vriendjes te regelen. Waarom zou dat veranderd zijn? Ik heb nog door het door de Russen bezette Praag gezworven en daar waren heel veel straten waar uitsluitend de limo's van de vrienden van president Husák door mochten. Provocerend ben ik met mijn Lelijke Eendje een keer achter zo'n begrafenisstoet van partijbonzen aangereden, maar dat was een van de duurste grapjes uit mijn hele carrière. Ze zagen het aan mijn nummerbord, het kleine autootje en aan mijn gezicht: geen vriend van Husák. En toen hing ik.

3. Je hebt gekozen voor de hoogste kwaliteit. Je moet een liedje laten maken voor een televisieprogrammaatje of een congres en wat doe je dan? Dan bel je Laurens. Ik roep het al jaren: Laurens van Rooijen is de Kurt Weill van de jaren negentig. Die prachtige atonale toonzetting, die schitterende antiromantische dissonanten, zijn markante stijleigenschappen, zijn niet-symmetrische frasen en pauzes, vals aandoende noten en bewust grove instrumentatie richtten de aandacht van het publiek op de vaak door de jaren heen gedachteloos geaccepteerde muzikale formules. Dat is de klasse van Laurens. Hij zuigt het publiek naar zijn composities. Hij schudt ze wakker, windt ze op en stuurt ze fris de revolutie in. En nou zou jij niet voor de hoogste kwaliteit mogen kiezen omdat je toevallig bevriend bent geraakt met de maestro. Wat een muggenzifters.

4. Daarbij heb je gekozen voor de goede smaak en dan kom je vanzelf terecht in de hoek van Laurens, Jan Vayne, André Rieux of onze troetelknuffel Wibi. Die mensen liggen niet voor niks met cd's bij de Etos en Het Kruidvat. Dus dat men ze niet alleen in de platenzaak wil kopen, maar ook nog ver daarbuiten. Misschien is het een ideetje om ook eens aan Berdien te denken. Die combineert haar fluit op dit moment met een raadszetel in Almere. Wie ook heel mooie muziek maakt is die Richard Clayderman (Ballade pour Adrenaline), die heeft een paar honderd miljoen platen weggezet, dus die kan de boodschap zeker goed overbrengen.

Ina, laat ze zeuren en zeveren. Jij hebt gewoon gekozen voor de hoogste kwaliteit en wees er trots op dat jij vrienden op dat niveau hebt. Vrienden die ook wat aan hun presentatie doen en het volk respecteren door het tegemoet te treden in een smetteloos witte smoking, spiegelende lakschoenen, goed geföhnd haar en dit alles opgenomen door een camera met een met vaseline ingesmeerde lens. Kortom Ina: je bent een wereldwijf. Hou je groot en sterk.

YOUP VAN 'T HEK

PS. Hoor net van Laurens dat hij die zesenzestig ruggen in de partijkas heeft gestort. Dan is het toch helemaal klaar!