Hakkinen krijgt ruimte om te vliegen

Mika Hakkinen won gisteren in Melbourne de eerste Grand Prix van het Formule I-seizoen. Met ploeggenoot David Coulthard zette het McLaren-Mercedes-duo de concurrentie op een ronde achterstand.

MELBOURNE, 9 MAART. Met een videoband in zijn handen liep Michael Schumacher gistermiddag in looppas naar de uitgang van het rennerskwartier in Albert Park. Gedoucht, schone stijlvolle Ferrari-rode kleren aan en een gezicht dat een uur na de Grand Prix van Australië nog steeds op onweer stond. De video, getiteld 'Michael Schumacher', bevatte hoogtepunten uit zijn carrière. De tweevoudig wereldkampioen koesterde gisteren zijn raceverleden, temeer omdat de openingsrace van het seizoen er voor de 29-jarige Duitser een was om snel te vergeten. Schumachers 103de Grote Prijs had niet langer dan elf minuten geduurd. In de zesde ronde blies hij de motor van zijn tiencilinder op.

In derde positie moest hij gisteren noodgedwongen zijn jacht op het McLaren-Mercedes-duo Hakkinen-Coulthard staken. 'Schmumi' was op dat moment de enige die nog een beetje in de buurt kon blijven van de ontketende koploper Mika Hakkinen en diens schaduw David Coulthard.

Terwijl Schumacher eerloos het circuit verliet, stond de winnaar voor de camera's te glunderen. Van de officiële persconferentie naar de garage van McLaren-Mercedes was het twee minuten lopen, maar het kostte Hakkinen gisteren een uur. Het warme bad van de publiciteit kon de 29-jarige Fin niet lang genoeg duren.

In het zonnige zuiden van Australië beleefde de minzame Hakkinen zijn finest hour. Niet alleen dankzij eigen stuurmanskunst, de samenwerking met ploeggenoot Coulthard, de Mercedes-motor, de mecaniciens, goede sponsors, het chassis, het uitzonderlijke remsysteem of de Bridgestone-banden, die voor het eerst de Goodyears van de meeste andere teams tijdens een Grand Prix achter zich lieten. “Het is de optelsom, het gehele pakket”, oordeelde Hakkinen achteraf.

Met 97 races heeft Hakkinen ongeveer net zoveel Grand Prix's gereden als Michael Schumacher, maar het aantal overwinningen van de Duitser ligt met 27 beduidend hoger dan die ene zege waarmee de 'vliegende Fin' het tot gisteren mee moest doen. Bovendien was die overwinning in de laatste race van vorig seizoen op een merkwaardige manier tot stand gekomen. Tegen het einde van de race in Jerez liet koploper Villeneuve - toch al verzekerd van de wereldtitel - eerst Coulthard passeren en daarna Hakkinen. Coulthard, in het bezit van drie GP-zeges, kreeg van de teamleiding vervolgens de opdracht om zijn Finse ploeggenoot de zege te laten. De Schot ging morrend akkoord.

De eerste GP-zege van Hakkinen werd overschaduwd door de wereldtitel van Villeneuve en de kamikaze-actie van Schumacher die daaraan was voorafgegaan. Gistermiddag was er wel alle aandacht voor de Fin, maar de manier waarop hij deze keer als eerste de zwart-wit geblokte vlag passeerde, gaf opnieuw aanleiding tot discussie. Onbedreigd ging hij aan de leiding tot hij voor de tweede keer voor een bandenwissel naar de pits werd geroepen. Op het moment dat die opdracht hem via de radio bereikte, was Hakkinen al ter hoogte van de inrit van de pitstraat. Nog net kon hij zijn auto naar rechts sturen. Maar tot zijn stomme verbazing stonden de mecaniciens niet klaar om hem te ontvangen: hij was een ronde te vroeg. Vol gas spoot hij weer de baan op. Inmiddels was hij wel zijn eerste plaats kwijtgeraakt aan Coulthard. Maar een afspraak die de twee voor de race met elkaar hadden gemaakt, betekende Hakkinens redding.

De Fin startte gisteren op pole-position, Coulthard, vorig jaar winnaar in Melbourne, vertrok vanaf de tweede startplek. Voor de race hadden beiden met elkaar afgesproken dat de coureur die als eerste de eerste bocht zou ingaan, niet gehinderd zou worden door de ander en in principe als eerste naar de eindstreep mocht gaan. Hakkinen had de gunstigste uitgangspositie, maar Coulthard staat bekend als een zeer snelle starter. Terwijl de Schot wachtte tot de rode lichten gedoofd waren, zag hij hoe er rook uit de achterkant van zijn auto opsteeg. Brand, een door felle zon oververhitte motor? Er bleek niets aan de hand, maar wel was Coulthard zijn concentratie kwijt.

“Ik had een gemiddelde start. Daarna was het alsof we een wandeling in het park maakten”, zei hij om het krachtsverschil tussen de Silberpfeile en de rest van het veld te illustreren. Hakkinen dook met zijn zilverkleurige bolide de eerste bocht in en daarmee had hij de 58 ronden lange race al na een paar honderd meter gewonnen. Vanaf dat moment kon de Fin op de onvoorwaardelijke steun rekenen van zijn teamgenoot, zelfs nadat Hakkinen in de 36ste ronde voor niets de pits was ingegaan en zijn voorsprong aan Coulthard had verspeeld.

Hakkinen vocht zich terug in het kielzog van Coulthard. Hij deed zijn bijnaam eer aan door in die fase van de strijd de snelste ronde te rijden. Het gat met Coulthard bracht hij terug tot nog geen twee seconden en het leek er zelfs op dat hij een aanval wilde uitvoeren op zijn leidende ploeggenoot, met het gevaar dat een verkeerde inhaalmanoeuvre beiden naast de baan zou doen belanden. In de pits maakte de ploegleiding zich zorgen over de ontketende Hakkinen, die na zijn valse pitstop een ronde nodig had om tot zichzelf te komen.

Twee ronden voor het einde deed Coulthard wat niemand van hem had verwacht. Op het rechte stuk tussen pits en hoofdtribunes haalde hij welbewust even zijn voet van het gaspedaal. Hakkinen verbaasde zich over zoveel hoffelijkheid, twijfelde geen seconde en scheurde zijn ploeggenoot voorbij, op weg naar zijn tweede Grand prix-overwinning.

“We hadden een afspraak en omdat ik geen druk van achtervolgers voelde, heb ik daar rustig over kunnen nadenken”, verklaarde Coulthard zijn collegiale actie. “Mika had recht op de overwinning”. Net als de vorige race in Jerez eindigden Hakkinen en Coulthard als een en twee. “Het was erg fair van David, voortreffelijk teamwork”, sprak Hakkinen, die toegaf dat hij zijn ogen niet kon geloven toen Coulthard de weg naar de victorie voor hem vrijmaakte. “Ik race toch alweer een tijdje, maar zoiets had ik nog nooit gezien”.

Teammanager Ron Dennis: “Wat jullie hier gezien hebben waren twee jongens die voor het team hebben gereden. Niets meer en niets minder.” Niet hij had aan Coulthard de opdracht gegeven voor Hakkinen opzij te gaan: “David zelf heeft de uitkomst van de race bepaald.” Was hier geen sprake van boerenbedrog? Werden de toeschouwers niet in de boot genomen door de afspraak tussen Coulthard en Hakkinen? “Het zou niet verstandig zijn geweest als we allebei 110 procent hadden gegeven en het elkaar moeilijk zouden hebben gemaakt”, pareerde Coulthard de kritiek. “We moesten hier niet aan het amusement voor het publiek denken, maar aan de punten voor het WK. Bovendien was er een afspraak binnen het team. De oorzaak dat ik voor Mika lag, was een misverstand tussen Mika en het team. Dat team is ook mijn team”, zei gentleman Coulthard, die zichzelf grote kansen voor de wereldtitel toedicht. “Dit was een buitengewoon staaltje sportiviteit”, sprak Dennis op het gazon bij de garagebox van McLaren.

De organisatie van de Grote Prijs van Australië was niettemin hevig ontstemd over de manoeuvre. Zij diende zelfs een officiële klacht in bij de automobielfederatie (FIA). “Het is niet aan de eigenaren te beslissen wie een Formule I race wint”, vond voorzitter Ron Walker. Hij heeft aangedrongen op sancties tegen McLaren. “De toeschouwers zijn bedrogen”, meende Walker. “Die willen voor hun kaartje van honderd gulden strijd zien. Het mag niet zo zijn dat een rijder twee ronden voor het einde in de remmen knijpt om een stalgenoot te laten winnen.”

Over drie weken zal de winnaar van de Grand Prix mogelijk opnieuw in de eerste bocht bekend zijn. Ook in Brazilië geldt de afspraak die Hakkinen gisteren aan zijn tweede zege hielp. Als het McLaren-team even superieur is als in Melbourne, is het voor de rest van het veld niet de vraag of ze Coulthard en Hakkinen kunnen bijhouden, maar of ze kunnen voorkomen dat ze op een ronde achterstand worden gezet.