Taal en muziek tussen de bierglazen

Voorstelling: Tongues & Savage/Love van Sam Shepard en Joe Chaikin door muziektheater Lod. Uitvoering: Luk Mishalle, Véronique Delmelle, Michael Weilacher, Adrienne Altenhaus. Gezien: 5/3 Theater De Brakke Grond Amaterdam. Aldaar t/m 7/3. Aanvang: 22u. Res: 020-6266866

De Amerikaan Sam Shepard (1943) vergelijkt toneelstukken graag met muziek. Het is een vergelijking die in de eerste plaats zijn eigen werk geldt. In Shepards stukken, die over het algemeen geen eenheid van tijd, plaats en handeling kennen, gaat het om het overdragen van een stemming, van gevoelens en ervaringen. Ze zijn opgebouwd uit stukjes, uit solo's die associaties oproepen met jazz-improvisaties waarin geëxperimenteerd wordt met ritme en tempo.

Twee vergaande experimenten met muziek zijn Tongues (1978), een aan Handke's Kaspar herinnerend project met stemmen en geluiden en Savage/Love (1981), een tekst over de intimiteit tussen geliefden. Volgens Shepard, die bij de presentatie van Tongues achter de drums zat, moeten acteurs die de teksten willen gebruiken zelf naar oplossingen zoeken.

Muziektheater Lod uit Gent heeft dan ook de vrijheid genomen een eigen tekstcollage te maken op basis van dit tweeluik. Tongues & Savage/love van Lod is een een muziektheater-experiment van vier performers die taal en muziek in hun voorstelling soepel laten samensmelten. Zoals ze daar bedaard zitten, lijkt het of ze voor de vuist weg wat improviseren met tekstflarden en uiteenlopende muziekinstrumenten als saxofoon, drum, wasbord, viool, gitaar en banjo. Het aanvankelijk schemerig verlichte decor heeft een overeenkomstig geïmproviseerd karakter met her en der geplante tafeltjes, plastic stoelen, half leeggedronken bierglazen, een bank; het houdt het midden tussen een café, huiskamer en studio waardoor het gevoel versterkt wordt dat de voorstelling terloops ontstaat. Toch merk je gaandeweg dat er sprake is van een duidelijke opbouw, het volume neemt toe, geraffineerd spelen de acteurs-muzikanten met tempo, ritme en verschillende muziekstijlen.

De twee mannen en twee vrouwen zijn overigens meer muzikanten dan acteurs. De Engelse en Franse teksten, losjes gebaseerd op het werk van Shepard en Chaikin, hebben een ondersteunende functie, temeer daar ze vrij achteloos worden uitgesproken. Voor het evenwicht zou de tekst meer nadruk mogen krijgen; afgezien daarvan is deze voorstelling, waarin men op speelse wijze muziekinstrumenten verwisselt voor het woord, een aanstekelijke demonstratie van hoe toneel en muziek kunnen samenvallen.