Brief

Waar halen ze de tijd? De fine fleur van het Nederlands bedrijfsleven heeft de hoofdredacteur van de Volkskrant een open brief geschreven waarin deze wordt opgeroepen de naam van ir. F.W. Huibregtsen te zuiveren. De captains of industry menen dat 'een buitenstaander' de partijen bij elkaar aan tafel kan brengen.

De brief is ondertekend door geronten en hun dames, topondernemers in functie en een paar weggewaaide poltici als J. Andriessen en H. Vonhoff. Ook ex-bondscoach Rinus Michels bevindt zich onder de ondertekenaars. De generaal voelt zich al langer thuis in de wereld van bankiers en industriële drop.

Waar bemoeien ze zich mee?

Net nu de politiek het afgeleerd heeft als censor over dag- en weekbladen te gaan hangen, denkt zo'n stel kluisbeheerders dat zij, als waren ze Murdoch himself, de krijtlijnen voor de persvrijheid mogen trekken. Gewoon omdat een van hen niet in bescherming werd genomen tegen zijn aanval van majesteitschennis. Topondernemers die met de allure van een mandement een respectabele krant aan normen en waarden willen kluisteren, je lacht je dood. Kardinaal Simonis weet zich rechts gepasseerd.

Toch een vraagje aan meneer Dik, Sickinghe, Wagner en de anderen: is het niet de plicht van een krant het koningshuis in bescherming te nemen tegen de vijfde colonne? Dat Aat Veldhoen van Semtex droomt als er sneeuw ligt op het paleis op de Dam is nog nauwelijks het signaleren waard.

Maar als de voorzitter van het NOC*NSF, die zich jarenlang als een rolmops heeft uitgerold om de voetjes van koningin en prins te schragen, overloopt naar het kamp van de vijand ontstaat er misschien wel iets als een onthullingsplicht. Dan hebben we het over een mol in eigen kring. Koningshuizen horen spectaculair aan hun einde te komen. Niet door wat ondergrondse perversie.

De brief van ondernemend Nederland om Huibregtsen alsnog te rehabiliteren getuigt niet van goede smaak. Je voelt aan alles dat hij geschreven en ondertekend is met de kleffe handen van de camaraderie. Ons kent ons. Borrelethiek. Het is ook een lachwekkende brief. Er moet al veel gebeuren voor het bedrijfsleven zich - via de krant - in een gezamenlijk schrijven tot de natie richt. Bij mijn weten was Joop den Uyl de laatste die ooit getrakteerd werd op een schriftelijke daad van verzet. En toen ging het nog om beleid, niet om een aanval van razernij van deze of gene.

Topondernemers zijn niet zo schrijverig. Oorlogen, overstromingen, aardbevingen, incest en kindermoord, het raakt hen wel, maar ze kruipen er niet voor in de pen. De zelfontploffing van Wouter Huibregtsen ligt de heren dus zwaarder op de maag dan een landelijke ravage als de varkenspest. Rare solidariteit is dat.

Op de lijst van ondertekenaars staan ook diverse echtgenoten van topondernemers. Zo'n vijfentwintig dames. Deze extra-solidariteit is er net te veel aan. De brief wordt daardoor te plechtig. Mevrouw Westerlaken, mevrouw Pannenborg, mevrouw Van Oordt: prachtige namen maar ze nemen wel de woede weg. Thee. Hun sierlijke handtekening geeft nog meer verve aan het vermoeden dat het ondernemersbriefje meer bedoeld is als egard aan Huibregtsen dan als oekaze naar de Volkskrant. Nou ja, dan had er ook een schrijven van medeleven naar de kroonprins moeten gestuurd worden. Ondernemers zijn tenslotte verwoede lintjesjagers.

Het weeë initiatief van F. Sickinghe, ex-topman van Stork, zal Huibregtsen niet opnieuw op de troon helpen. Het treurige gehannes zal wel koelen zonder blazen zodat de bedrijfsleiders zich spoedig weer in vol ornaat op hun zaakjes kunnen richten. Dat is goed voor de economie, maar ook voor de sport.

De klauw van banken, verzekeringen en groothandelshuizen die via sponsoring over voetballers, wielrenners en atleten ligt, is zo al benauwend genoeg. Als de blazers nu ook nog de sport-mediapolitiek voor hun rekening willen nemen, komen we dicht in de buurt van een dictatuur.

Mochten de heren Dik en Van Wijk de smaak van het schrijven te pakken hebben dan ken ik nog wel een paar arbeiders van Fokker en Daf die op een woord van mededogen zitten te wachten.