Voorbeeldig

Cor Boonstra neemt graag een voorbeeld aan normen in het Amerikaanse bedrijfsleven. Zo ligt de Philipspresident de term shareholder value in de mond bestorven. Met dat uitgangspunt is de belegger veroverd. Ruim veertig procent van Philips is inmiddels in handen van Amerikanen.

Het concern heeft niet alle Angelsaksische voorbeelden overgenomen. In tegenstelling tot Amerikaanse bedrijven (en Elsevier en Unilever) vermeldt Philips in zijn jaarverslag niet de afzonderlijke honorering van zijn topmanagers.

Intussen gaat de discussie voort over (te) hoge beloningen van topondernemers en de belasting daarvan. Volkskrantcolumnist Marcel van Dam verweet Boonstra onlangs een 'slechte mentaliteit' omdat hij in Nederland geen belasting zou betalen. Boonstra woont in België en vertrekt na zijn pensioen naar de Bahama's.

Geconfronteerd met deze aanval schuift Boonstra zijn gêne opzij. “Ik wens niet te kijk gezet te worden als profiteur”, schrijft hij in een brief aan Van Dam. Hij wijst erop dat hij in België geen hypotheekrente kan aftrekken en (uit principe) evenmin gebruik maakt van de mogelijkheid als topmanager een deel van zijn belasting in het buitenland te betalen.

Boonstra onthult dat hij in Nederland sinds 1990 meer dan vijf miljoen gulden inkomstenbelasting betaalde. In 1996 betaalde hij 1,32 miljoen gulden inkomstenbelasting. Met zijn openheid gaat Boonstra een stap verder dan van zijn Amerikaanse collega's wordt geëist. Wie volgt?