Dave Douglas heeft grote retorische gave

Concert: Het kwartet van trompettist Dave Douglas met o.a. Chris Potter (tenorsax). Gehoord: 5/3 BIMhuis, Amsterdam.

Kan een briljante trompettist iets leren van een overleden collega wiens spel volgens de grote Grove Dictionary of Jazz vol onbedoelde 'fluffs' en 'splatter' zat?

Een heleboel zelfs, zo bleek gisteren in het BIMhuis waar de muziek van trompettist Dave Douglas herhaaldelijk deed denken aan die van Don Cherry halverwege de jaren zestig. Zangerig, vrolijk en vrij van clichés, zo klonk het nieuwe kwartet van Douglas met Chris Potter op tenorsax, James Genus op contrabas en Ben Perowsky op drums. En daarbij ook nog zo zeldzaam 'together' dat ook de titel van een oude Cherry-lp, Complete Communion, zich gaandeweg opdrong.

De musici praten op hun instrumenten met elkaar en doen dat op zo'n losse maar toch spannende manier dat de luisteraar op het puntje van zijn stoel gaat zitten om geen woord van de conversatie te missen. Doordat Douglas geen last heeft van de 'spraakgebreken' waar Cherry altijd mee te kampen had, komt zijn boodschap zonder storing over. Muziek is goddelijk maar niet heilig en humor is iets van het moment. 'Not making-fun humor but hip humor' dat is volgens collega Tim Hagans in een 'Blindfold Test' in het maart-nummer van de tijdschrift Down Beat, een van Douglas' grootste deugden.

Saxofonist Chris Potter is retorisch al even begaafd. Of hij nu luid en geagiteerd speelt of fluisterzacht, hij weet je altijd te bereiken dankzij zijn bijzondere toon, een unieke kruising van het geluid van Sonny Rollins en dat van twee onderschatte doden: Warne Marsh en Alvin Cohn. Ook drummer Ben Perowsky en bassist James Genus kunnen zowel praten als luisteren. Ze hebben net als de blazers veel respect voor een muzikaal element dat veel anderen erger vrezen dan pest en aids: één of twee seconden stilte.

Het eindresultaat geeft alle reden tot juichen; het kwartet van Dave Douglas (1964) debatteert zo levendig en op zo'n hoog niveau dat zelfs de zwetsers onder het publiek voor één keer zwijgen. Het onderstreept de situatie in de huidige 'jazzscene': het ontbreekt weliswaar aan grote namen, maar er is een overvloed aan sprekend talent.