Gemodder met Webkanalen

Wie de Internet-versie van NRC Handelsblad wil bekijken kan dit met de nieuwste versie van het bladerprogramma Internet Explorer op een handige manier doen. Als de voorpagina van de elektronische krant op het scherm staat, kun je opgeven dat deze pagina op gezette tijden automatisch moet worden gedownload, inclusief alle artikelen waarnaar de pagina verwijst.

Op die manier krijg je in vijf minuten tijd een flink deel van de krant binnen. Internetgebruikers met een inbelverbinding zijn zo maar drie dubbeltjes kwijt aan telefoonkosten en kunnen na het verbreken van de verbinding op hun gemak gaan lezen.

Je hebt dan niet de hele digitale krant, want in sommige gevallen verwijst de voorpagina naar een inhoudsopgave van een bepaald katern en niet rechtstreeks naar artikelen. Deze artikelen komen niet mee, tenzij je de computer vertelt dat er twee verwijzingen 'diep' moet worden gedownload. Omdat het gebruikelijk is dat een pagina een hele lijst verwijzingen kent, soms ook naar bronnen buiten de krant zelf, verveelvoudigt dat het aantal megabytes dat moet binnenkomen.

Het probleem bestaat voor de meeste Webtijdschriften: hoe beperk je de duur van de verbinding terwijl je toch precies krijgt wat je wilt? De oplossing is al een jaar of langer geleden gevonden door het Amerikaanse bedrijf Pointcast. Pointcast biedt een aantal prominente periodieken tegelijk, zoals New York Times en CNN. Je kunt kiezen welke daarvan je wilt ontvangen en binnen elke 'krant' kun je rubrieken selecteren. Zo krijg je elke dag in een paar minuten tijd een krant op maat. Nadelen: het is Amerikaans nieuws en je hebt aparte software nodig.

Het succesvolle idee van Pointcast is snel gepikt door Netscape en Microsoft, de makers van bladerprogramma's voor het World Wide Web. Je kunt je gratis abonneren op 'channels', waar er intussen honderden van zijn.

Met een standaard browserprogramma kun je nu automatisch elektronische kranten toegestuurd krijgen, zelfs Nederlandse. Jammer genoeg ontbreekt de zorg waarmee Pointcast zijn leestafel heeft samengesteld in bijna alle gevallen. Minachting voor de lezer is daarvoor in de plaats gekomen. Het selecteren van rubrieken is zelden of nooit mogelijk en vrijwel geen van de betrokken organisaties maakt van zijn channel een afgerond geheel zoals Pointcast heeft gedaan.

Er worden domweg delen van bestaande World Wide Web-sites verstuurd. Na het downloaden van veel te veel Megabytes en na het verbreken van de verbinding, vindt de lezer pagina's waarop sommige verwijzingen wel werken en andere niet, of de ene keer wel en de andere keer niet. Bovendien gaat er van alles mis. De computer meldt, in strijd met de waarheid, dat er geen nieuw materiaal is. Of na het verbreken van de verbinding is het niet mogelijk iets op het scherm te krijgen.

In een recente enquête van het blad PC World werd het fenomeen channels door de lezers gekraakt. Niet meer dan acht procent maakte er gebruik van. Een lezer foeterde: “Als ik informatie door mijn strot geduwd wil krijgen kijk ik wel televisie.”

Channels zijn misschien handig voor kantoorpersoneel met een permanente Internetverbinding: elk moment van de dag is beschikbaar om data over te dragen, de abonnee kan gewaarschuwd worden als er heet nieuws is, en materiaal dat geen deel uitmaakt van het channel kan zonder veel extra moeite alsnog worden opgehaald. In de huidige vorm zijn ze voor de particulier waardeloos.

Het is treurig dat de technologie voor lees- of kijkvoer op maat er wel is, maar niet wordt gebruikt.

Met de hand losse artikelen uitzoeken is wat rest.

(www.pointcast.com)