Noah is Big Mac op podium wel de baas

Op de tennisbaan was John McEnroe superieur aan Yannick Noah. Maar als de reïncarnatie van Bob Marley redde de Franse bondscoach de tot dan toe saaie Tennis Rocknight in sportpaleis Ahoy'.

ROTTERDAM, 2 MAART. Twee zielen huizen in de borst van John Patrick McEnroe en zowel met een tennisracket als met een gitaar in zijn hand heeft de 39-jarige Amerikaan altijd zijn verlegenheid willen overstemmen. Een entertainer is hij alleen tegen wil en dank geweest, want wie heeft niet stiekem gelachen als McEnroe na een ontploffing in zijn hoofd een umpire openlijk aan de schandpaal nagelde? Zelfs na een gortdroge demonstratiepartij kreeg de oude Colin Hess zaterdag geen hand van de drievoudig Wimbledon-kampioen. Je moet Big Mac ook niet uitnodigen voor showtennis, daar heeft hij het karakter niet voor.

Twee zielen huizen eveneens in de borst van Yannick Noah en zowel met een tennisracket als met een microfoon in zijn hand heeft de 37-jarige Fransman het leven als een therapie beschouwd. Een entertainer is hij altijd geweest en dus konden de vijfduizend toeschouwers in sportpaleis Ahoy' uitbundig lachen om zijn geestige imitaties van Boris Becker én zijn tegenstander McEnroe. Spelen om te winnen, dat doet Noah allang niet meer. De flamboyante Fransman verwondert zich juist om het blinde fanatisme bij zijn oude collega's in de seniorentour. Toch moet je Noah niet uitnodigen voor showtennis, daar heeft hij helaas de kwaliteiten niet meer voor.

Alleen op het concertpodium heeft McEnroe het beest in zichzelf weten te bedwingen. Waar de artiest met de gouden touch op de tennisbaan vergeefs naar harmonie heeft gezocht omdat het streven naar perfectie dat verbood, daar vindt hij als rocker de rust om zich als een goedwillende amateur te profileren. Als “de nummer tienduizend van de wereldranglijst”, oftewel “een tennisser op een satelliet-toernooi”, voelt McEnroe zich als gitarist en zanger in zijn Johnnie Smythe Band; voor de helft vernoemd naar zijn tweede vrouw Patty Smythe van de Amerikaanse band Scandal.

McEnroe beseft ook wel dat hij moeilijk Eric Clapton kan vragen om mee te spelen in Ahoy'. En ook zijn nieuwe liefde heeft al beleefd een verzoek afgewimpeld van haar echtgenoot of hij in haar band mocht spelen. “Ik vraag jou toch ook niet met mij in het mixed-dubbel op Wimbledon te spelen”, luidde haar verweer. McEnroe vertelde die anekdote aan Studio Sport met gevoel voor zelfspot, want daar heeft het hem niet aan ontbroken sinds hij het tennis als tv-commentator volgt. Maar het vergt zelfs van het Nederlandse tennistalent John van Lottum wel heel veel liefde voor zijn idool om te luisteren naar de ouderwetse hard-rock van McEnroe.

Hij kan er weinig van en zijn optreden in Ahoy' ontsteeg dan ook nauwelijks het niveau van een gemiddelde karaoke-avond. Nee, van zijn volley's en zijn adembenemende balgevoel willen we nog jaren blijven genieten. We gunnen McEnroe zelfs het eeuwige leven om nog één Wimbledon-finale tegen Borg te kunnen spelen. Maar moge meer riedels op zijn elektrische gitaar ons bespaard blijven en laat hij zijn stem sparen om die slechts te verheffen tegen bijziende lijnrechters. You can't always get what you want John!

Zo waren zaterdagavond tegen elf uur al drie redenen te verzinnen om de Tennis Rocknight ter gelegenheid van de 25ste editie van het World Tennis Tournament in Rotterdam als mislukt te beschouwen. Tot Yannick Noah zich manifesteerde als de reïncarnatie van Bob Marley en hij het publiek meteen plat kreeg met een lekkere, vette vertolking van Get up, Stand up. De band was puik, Yannick durfde met veel flair een rondreis te maken langs de rock 'n roll (Suzie Q van Creadence Clearwater Revival) de disco én de reggae en zelfs McEnroe toonde zich een grootmoedig verliezer. “This is your fucking stage.”

En zo was het ook. Een fascinerend mens, in Frankrijk bewierookt als winnaar van Roland Garros en later als coach van de Davis Cup én de Fed Cup, toonde een kant die te lang verborgen is gebleven. Nergens is Noah zo zichzelf als in een band, wanneer hij op blote voeten en met een sigaretje losjes in de hand over het podium kan dansen. In die rol mag Yannick Noah nog vaak worden uitgenodigd; zijn charisma staat garant voor een swingende rocknight.